مسأله 2302 - حواله دهنده و طلبكار بايد مقدار حواله و جنس آن را بدانند ، پس اگر مثلًا ده من گندم و ده تومان پول به يك نفر بدهكار باشد و به او بگويد يكى از دو طلب خود را از فلانى بگير و آن را معين نكند ، حواله درست نيست .
مسأله 2303 - اگر بدهى واقعاً معين باشد ، ولى بدهكار و طلبكار در موقع حواله دادن مقدار آن يا جنس آن را ندانند ، حواله صحيح است ، مثلًا اگر طلب كسى را در دفتر نوشته باشد و پيش از ديدن دفتر حواله بدهد و بعد دفتر را ببيند و به طلبكار مقدار طلبش را بگويد ، حواله صحيح مىباشد .
مسأله 2304 - طلبكار مىتواند حواله را قبول نكند اگر چه كسى كه به او حواله شده فقير نباشد و در پرداختن حواله هم كوتاهى ننمايد .
مسأله 2305 - اگر كسى كه به حواله دهنده بدهكار نيست ، حواله را قبول كند پيش از پرداختن حواله نمىتواند مقدار حواله را از حواله دهنده بگيرد و اگر طلبكار طلب خود را به مقدار كمتر صلح كند كسى كه برئ بوده و حواله را قبول كرده ، فقط همان مقدار را مىتواند از حواله دهنده مطالبه نمايد .
مسأله 2306 - بعد از آنكه حواله واقع شد ، حواله دهنده و كسى كه به او حواله شده ، نمىتوانند حواله را به هم بزنند و هر گاه كسى كه به او حواله شده در موقع حواله فقير نباشد اگر چه بعداً فقير شود طلبكار نيز نمىتواند حواله را به هم بزند و همچنين است اگر موقع حواله فقير باشد و طلبكار بداند فقير است ، ولى اگر نداند فقير است و بعد بفهمد اگر چه در آن وقت مالدار شده باشد طلبكار مىتواند حواله را به هم بزند و طلب خود را از حواله دهنده بگيرد .
توضيح المسائل (فارسى) (1432 هـ) — صفحة 498
مساهمون: السيد محمود الهاشمي الشاهرودي
ص٤٩٨