احكام مزارعه
مسأله 2236 - مزارعه عقدى است لازم كه مالك با زارع به اين قسم معامله كند كه مثلًا زمين را در اختيار او بگذارد تا زراعت كند در مقابل سهمى از محصول زمين .
مسأله 2237 - مزارعه چند شرط دارد :
« اول » آنكه عقد مزارعه انجام گيرد ؛ بدين ترتيب كه صاحب زمين به زارع بگويد : زمين را براى زراعت به تو واگذار كردم و زارع هم بگويد قبول كردم يا بدون اينكه حرفى بزنند مالك ، زمين را به زارع به قصد زراعت واگذار كند و زارع قبول نمايد و همچنين جايز است مالك اذن دهد كه زارع در زمين كشت كند يا از او بخواهد تا كشت كند ؛ و ليكن نه مجاناً ، بلكه در مقابل سهمى از محصول زمين كه در اين صورت مزارعه اذنى بوده و مانند جعاله عقد جايز است .
« دوم » صاحب زمين و زارع هر دو مكلف و عاقل باشند ، با قصد و اختيار خود مزارعه را انجام دهند و سفيه نباشند يعنى مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكنند .
« سوم » مالك و زارع از تمام حاصل زمين ببرند ، پس اگر مثلًا شرط كنند كه آنچه اول يا آخر مىرسد ، مال يكى از آنان باشد مزارعه باطل است .
« چهارم » سهم هر كدام نصف يا ثلث حاصل و مانند اينها باشد ، پس اگر