سوم - كسى كه از طرف امام عليه السلام يا حاكم شرع مأمور است كه زكات را جمع و نگهدارى نمايد ، و به حساب آن رسيدگى كند و آن را به امام يا حاكم شرع يا فقرا برساند .
چهارم - كافرهايى كه اگر زكات را به آنان بدهند به دين اسلام مايل مىشوند يا در جنگ به مسلمانان كمك مىكنند و در اين مورد نيز بايد با اذن و نظر حاكم شرع عمل شود .
پنجم - خريدارى بندههايى كه در شدت مىباشند و آزاد كردن آنان .
ششم - بدهكارى كه نمىتواند قرض خود را بدهد .
هفتم - في سبيل اللَّه ، يعنى كارهايى كه مىتوان با آنها قصد قربت نمود ؛ مثل ساختن مسجد و مدرسهاى كه علوم دينيه در آن خوانده مىشود و تنظيف شهر و آسفالت راهها و توسعه آنها و مانند اينها و تعيين موارد سبيل اللَّه ؛ بنابر احتياط بايد با نظر حاكم شرع باشد .
هشتم - ابن السبيل ؛ يعنى مسافرى كه در سفر درمانده شده و احكام اينها در مسائل آينده گفته خواهد شد .
مسأله 1934 - احتياط واجب آن است كه فقير و مسكين بيشتر از مخارج سال خود و عيالاتش را از زكات نگيرد و اگر مقدارى پول يا جنس دارد ، فقط به اندازه كسرى مخارج يك سالش زكات بگيرد .
مسأله 1935 - كسى كه مخارج سالش را داشته ، اگر مقدارى از آن را مصرف كند و بعد شك كند كه آنچه باقى مانده به اندازه مخارج يك سال او هست يا نه ، نمىتواند زكات بگيرد .
مسأله 1936 - صنعتگر يا مالك يا تاجرى كه در آمد او از مخارج سالش كمتر است ، مىتواند براى كسرى مخارجش زكات بگيرد و لازم نيست ابزار
توضيح المسائل (فارسى) (1432 هـ) — صفحة 410
مساهمون: السيد محمود الهاشمي الشاهرودي
ص٤١٠