مصرف خمس
مسأله 1843 - خمس ملك منصب امامت است كه نصف آن صرف فقراى سادات مىشود و در اين زمان - عصر غيبت - بايد به مجتهد جامع الشرايط داده شود يا به مصرفى كه او اجازه مىدهد برسانند و احتياط لازم آن است كه او مرجع اعلم و مطلع بر جهات عامه و داراى شرايط ولايت بر امور مسلمين باشد .
مسأله 1844 - نصف خمس كه از آن به سهم سادات تعبير مىشود بايد با اجازه حاكم شرعى بر سادات فقير يا يتيم فقير و يا سيدى كه در سفر درمانده شده است ، اگر چه در وطنش فقير هم نباشد صرف شود .
مسأله 1845 - به سيدى كه در سفر درمانده شده ، اگر سفر او سفر معصيت باشد ، بنا بر احتياط واجب نبايد خمس بدهند .
مسأله 1846 - به سيدى كه عادل نيست مىشود خمس داد .
مسأله 1847 - به سيدى كه معصيت كار است ، اگر خمس دادن كمك به معصيت او باشد نمىشود خمس داد و بهتر آن است كه به سيدى هم كه آشكارا معصيت مىكند ، اگر چه دادن خمس كمك به معصيت او نباشد ، خمس ندهد .
مسأله 1848 - اگر كسى بگويد من سيدم نمىشود به او خمس داد ، مگر آنكه دو نفر عادل ، سيد بودن او را تصديق كنند يا در بين مردم به طورى معروف باشد كه انسان يقين يا اطمينان كند كه سيد است .
مسأله 1849 - به كسى كه در شهر خودش مشهور باشد كه سيد است ، اگر چه انسان به سيد بودن او يقين يا اطمينان نداشته باشد ، مىتوان خمس داد .