كند ، بايد نماز را تمام بخواند ، ولى در برگشتن چنانچه تا وطنش يا جايى كه مىخواهد ده روز در آنجا بماند ، هشت فرسخ يا بيشتر باشد ، بايد نماز را شكسته بخواند و نيز اگر در بين رفتن قصد كند كه چهار فرسخ برود و چهار فرسخ برگردد ، بايد نماز را شكسته بخواند .
مسأله 1291 - مسافر در صورتى بايد نماز را شكسته بخواند كه تصميم داشته باشد هشت فرسخ برود ، پس كسى كه از شهر بيرون مىرود و مثلًا قصدش اين است كه اگر رفيق پيدا كند ، سفر هشت فرسخى برود ، چنانچه اطمينان دارد كه رفيق پيدا مىكند ، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر اطمينان ندارد ، بايد تمام بخواند .
مسأله 1292 - كسى كه قصد هشت فرسخ دارد ، اگر چه در هر روز مقدار كمى راه برود ، وقتى به جايى برسد كه اذان شهر را نشنود و اهل شهر او را نبينند و نشانه آن اين است كه او اهل شهر را نبيند ، بايد نماز را شكسته بخواند ، هر چند در هر روز مقدار كمى راه برود و احتياط مستحب آن است كه هم شكسته و هم تمام بخواند .
مسأله 1293 - كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است مانند نوكرى كه با آقاى خود مسافرت مىكند يا زندانى كه به خارج از شهرش برده مىشود ، چنانچه بداند سفر او هشت فرسخ است ، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر نداند ، نماز را تمام بجا آورد و پرسيدن لازم نيست .
مسأله 1294 - كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است ، اگر بداند يا گمان داشته باشد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از او جدا مىشود بايد نماز را تمام بخواند .
مسأله 1295 - كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است ، اگر شك دارد كه
توضيح المسائل (فارسى) (1432 هـ) — صفحة 283
مساهمون: السيد محمود الهاشمي الشاهرودي
ص٢٨٣