مسأله 1286 - كسى كه يقين دارد سفرش هشت فرسخ نيست يا شك دارد كه هشت فرسخ هست يا نه ، چنانچه در بين راه بفهمد كه سفر او هشت فرسخ بوده ، اگر چه كمى از راه باقى باشد ، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر تمام خوانده دوباره شكسته بجا آورد و اگر وقت گذشته باشد قضا ندارد .
مسأله 1287 - اگر بين دو محلى كه فاصله آنها كمتر از چهار فرسخ است ، چند مرتبه رفت و آمد كند ، اگر چه روى هم رفته هشت فرسخ شود ، بايد نماز را تمام بخواند .
مسأله 1288 - اگر محلى دو راه داشته باشد ، يك راه آن كمتر از هشت فرسخ و راه ديگر آن هشت فرسخ يا بيشتر باشد ، چنانچه انسان از راهى كه هشت فرسخ است به آنجا برود ، بايد نماز را شكسته بخواند ، و اگر از راهى كه هشت فرسخ نيست برود بايد تمام بخواند .
مسأله 1289 - اگر شهر ديوار دارد ، بايد ابتداى هشت فرسخ را از ديوار شهر حساب كند و اگر ديوار ندارد ، بايد از خانههاى آخر شهر حساب نمايد .
شرط دوم - آنكه از اول مسافرت ، قصد هشت فرسخ را داشته باشد ، پس اگر به جايى كه كمتر از هشت فرسخ است مسافرت كند و بعد از رسيدن به آنجا قصد كند جايى برود كه با مقدارى كه آمده هشت فرسخ شود ، چون از اول قصد هشت فرسخ را نداشته ، بايد نماز را تمام بخواند ، ولى اگر بخواهد از آنجا هشت فرسخ برود يا مسافتى برود كه با برگشتن به وطنش يا محلى كه مىخواهد ده روز در آنجا بماند ، هشت فرسخ مىشود بايد نماز را شكسته بخواند .
مسأله 1290 - كسى كه نمىداند سفرش چند فرسخ است ، مثلًا براى پيدا كردن گمشدهاى مسافرت مىكند و نمىداند كه چه مقدار بايد برود تا آن را پيدا
توضيح المسائل (فارسى) (1432 هـ) — صفحة 282
مساهمون: السيد محمود الهاشمي الشاهرودي
ص٢٨٢