مسأله 1196 - كسى كه در نماز مخصوصى ؛ مثلًا در نماز ظهر زياد شك مىكند ، اگر در نماز ديگر مثلًا در نماز عصر شك كند ، بايد به دستور شك رفتار نمايد .
مسأله 1197 - كسى كه وقتى در جاى مخصوصى نماز مىخواند ، زياد شك مىكند ، اگر در غير آنجا نماز بخواند و شكى براى او پيش آيد ، بايد به دستور شك عمل نمايد .
مسأله 1198 - اگر انسان شك كند كه كثير الشك شده يا نه ، بايد به دستور شك عمل نمايد . و كثير الشك تا وقتى يقين نكند كه به حال معمولى مردم برگشته بايد به شك خود اعتنا نكند .
مسأله 1199 - كسى كه زياد شك مىكند ، اگر شك كند ركنى را بجا آورده يا نه و اعتنا نكند بعد يادش بيايد كه آن را بجا نياورده ، چنانچه مشغول ركن بعد نشده بايد آن را بجا آورد ، و اگر مشغول ركن بعد شده نمازش باطل است ، مثلًا اگر شك كند ركوع كرده يا نه و اعتنا نكند ، چنانچه پيش از سجده دوم يادش بيايد كه ركوع نكرده است ، بايد ركوع كند و اگر در سجده دوم يادش بيايد ، نمازش باطل است .
مسأله 1200 - كسى كه زياد شك مىكند اگر شك كند چيزى را كه ركن نيست بجا آورده يا نه و اعتنا نكند و بعد يادش بيايد كه آن را بجا نياورده چنانچه از محل بجا آوردن آن نگذشته بايد آن را بجا آورد و اگر از محل آن گذشته نمازش صحيح است ، مثلًا اگر شك كند كه حمد را خوانده يا نه و اعتنا نكند چنانچه در قنوت يادش بيايد كه حمد را نخوانده بايد بخواند ، و اگر در ركوع يادش بيايد ، نماز او صحيح است .
توضيح المسائل (فارسى) (1432 هـ) — صفحة 262
مساهمون: السيد محمود الهاشمي الشاهرودي
ص٢٦٢