ج
- بلى اين مضمون در احاديث شريفه وارد شده ، ولى در بعضى احاديث مقيد به عدم اتيان كبيره شده ، و در بعض ديگر مقيد شده به عدم اتيان موجبه .
شيخ الطائفه قدس سرّه در تهذيب جلد پنجم ، صفحه نوزده و بيست ، طبع جديد - در باب ثواب الحج - به سند صحيح از معاوية بن عمّار از حضرت صادق عليه السلام حديثى روايت كرده ، كه در ذيل آن مىفرمايد :
« أنّى لك أن تبلغ ما يبلغ الحاج ، قال ابو عبد الله عليه السلام : و لا تكتب عليه الذنوب اربعة اشهر ، و تكتب له الحسنات الّا أن يأتى بكبيرة » .
بنابراين گناهى كه در اين چهار ماه نوشته نمىشود صغيره است ، و اين مطابق با مفاد آيه كريمه « إن تَجتَنِبوا كَبائِرَ ما تُنهُونَ عَنه نُكفِّر عَنكُم سَيّئاتكُم » مىباشد .
و ثقة الاسلام كلينى رضوان الله عليه در جامع كافى جلد چهارم صفحه دويست و پنجاه و چهار ، طبع جديد - باب فضل الحج و العمره و ثوابها - به سند خود از سعد اسكاف از حضرت ابو جعفر عليه السلام روايتى در فضل حاج نقل كرده است ، كه در ذيل آن امام عليه السلام مىفرمايد :
« فاذا قضى نسكه غفر اللّه له ذنوبه و كان ذو الحجة و المحرم و صفر و شهر ربيع الأوّل اربعة اشهر تكتب له الحسنات ، و لا تكتب عليه السيئات الّا أن يأتى بموجبة ، فاذا مضى الأربعة اشهر خلط بالنّاس » .
هر چند علامه مجلسى عليه الرحمه در مرآت العقول دو احتمال در موجبه داده ، يكى آن كه مراد كبيره است كه موجب آتش است ، ديگر آن كه گناهى است كه موجب كفر شود . و فرموده : احتمال اوّل اظهر است .
ولى با توجه به روايت معاوية بن عمّار اطمينان حاصل مىشود كه مراد