مىدانند ، و در اين صورت حج صحيح و چيزى بر او نيست ، و اگر غسل مستحبى بجا نياورده نيز حج صحيح است ، ولى واجب است طواف عمره تمتّع و طواف حج را با نماز آنها قضا كند ، هر چند بعد از ماه ذيحجه باشد ، و احتياطاً سعى را بعد از هر يك از اين دو طواف بجا آورد ، و اگر نمىتواند نايب بگيرد ، و بايد از مباشرت با زن اجتناب كند ، تا طواف نساء را خودش و اگر نمىتواند نايبش بجا آورد .
388 س
- شخصى بين الاحرامين جُنب شده ، و فراموش كرده كه غسل كند و همه اعمال حج را با حالت جنابت انجام داده ، اكنون با توجه به اينكه جز طواف و نماز آن ، بقيّه اعمال حج مشروط به طهارت نيست ، و اينكه ترك طواف در صورتى مبطل است كه از روى عمد و جهل باشد نه صورت نسيان ، و ضمناً مىفرمايند غير متمكّن از طهورين ، در حكم غير متمكّن از طواف است ، آيا نمىشود ناسى شرط را در حكم ناسى اصل دانست ؟ و همان طورى كه نسيان اصل طواف به موجب روايات صحيح معتبر قابل تدارك و جبران است ، نسيان شرط را در حكم نسيان اصل ، بدانيم ؟ چه دليلى بر بطلان حج چنين آدمى است با آنكه به مقتضاى نفى حرج و حديث رفع ، معذور است ؟
ج
- در فرض سؤال بعيد نيست كه نسيان شرط - طهارت - ملحق به نسيان اصل طواف باشد ، و على هذا حج صحيح است ، و بايد طواف حج و نماز آن و طواف نساء و نماز آن را با طهارت انجام دهد ، و احتياطاً سعى را نيز اعاده نمايد ، و اگر از مكّه برگشته و به وطن آمده ، در صورت تمكن خودش ، و الا نايب بگيرد تا طوافين و سعى را بجا آورد ، هر چند در غير موقع حج باشد ، و چون در اين مسأله به فتواى صحّت از علماء اعلام برخورد نكردهام ، بلكه اطلاق كلماتشان ، ظهور در بطلان دارد ، احتياط مستحب آن است كه سال ديگر خودش ، و اگر خودش متمكّن نيست نايب بگيرد تا حج