مجلسى ، و ساير فقهاء و محدثين عاليقدر را يگانه خط نجات مىدانستند . در عين حال ، با نگرش وسيعى كه داشتند ، دور از تحجر و تقدس مآبىهاى عوامپسند بودند .
افكار صوفيانه و اعمال و حالاتى را كه چه بسا ، برخى نادانان ، براى پيروان طريقت ، فضيلت و كرامت اخلاقى و نشانه اعراض از دنيا و صفاى باطن مىشمردند ، مردود مىدانستند . اسلام ناب محمدى صلىالله عليه و آله را خالى از رهبانيت و بىتفاوتى مىشمردند .
دورى از اصطلاحات عرفانهاى مصطلح
مواظب بودند كه در بيان ربط عالم و ماسوىالله به خداوند ، از ارشادات و اصطلاحات قرآن خارج نشوند و در تعبيرهايى ، مانند خلق و خالق و مخلوق از آن تبعيت كنند . اصطلاحات عرفانى مصطلح در متصوفه را ، بر زبان نمىآوردند .
مبارزه با فرق ضاله
باطلشمردن بدعتهاى فِرَق را از وظايف مهم علماء مىدانستند و با همه فرق ضاله ، خصوصاً فرقه يا حزب مزدور بهائيت ، مواضع منفى بسيار محكم و قاطع داشتند .
تجسم تسليم خالص به شرع
خلاصه آن فقيه عظيم و عظيم فقهاء ، در اسلام و راه مكتب اهل بيت عليهمالسلام ذوب شده بود . مىتوان گفت : تجسمى از تسليم خالص به شرع ، در همه ابعاد و جوانب آن بود . زبان حالش اين بود :