و كفر ورزد فاسق و نافرمان است ، زيرا / 350 هيچ بهانه و توجيهى براى ناسپاسى و كفر خود ندارد .
در واقع براى تأويل و تفسير حقيقى و شامل اين آيه بايد گفت مراد هنگامى است كه وعدهء خدا با جاى گرفتن و استوار شدن دين برگزيده ، در سراسر اقطار زمين ، تحقّق يافته باشد . چنان كه در احاديث پشت در پشت از پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله - آمده است كه گفت :
« زمين براى من درهم نورديده شد ، و من مشرقها و مغربهاى آن را ديدم ، و امّت من به تمام نقاطى كه براى من درنورديده شد خواهد رسيد » .
و نيز آن حضرت - صلّى اللَّه عليه و آله - گفت :
« در زمين خانهاى از خشت و گل يا پشم و موى « 36 » باقى نمىماند مگر آن كه خداى تعالى با عزّت عزيز و ذلّت ذليل كلمهء اسلام را بدان وارد مىكند ، آنان را كه خدا عزيز دارد از اهل آن كلمه مىسازد ، و آنان را كه ذليل دارد با خوارى و سرافكندگى بدان كلمه تسليم مىشوند » « 37 » .
امّا چه وقت اين امر تحقّق مىيابد ؟ همانا هنگام قيام مهدى آل محمد ( عج ) چنان كه در حديثى كه مورد اتّفاق تمام مسلمانان است آمده است :
« اگر از عمر دنيا بيش از يك روز باقى نمانده باشد ، خدا آن روز را طولانى مىكند تا از خاندان من مردى بيايد كه همنام من است ، و زمين را همان گونه كه انباشته از ظلم و جور شده است از عدل و داد پر مىكند » .
[ 56 ] «
وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
- و نماز بگزاريد و زكات بدهيد و از پيامبر اطاعت كنيد ، باشد كه بر شما رحمت آورند . » بر پا داشتن نماز و پرداختن زكات از قانونگذاريهاى الهى است كه در ضمن
هامش
( 36 ) - مراد خيمههاى پشمين و موئين چادر نشينان است - م .
( 37 ) - نور الثقلين ، ج 3 ، ص 621 .