نمىشنود ، و از اين رو چراغ وحى به دو سودى نمىرساند جز اندكى ، ولى كسى كه نفسش متذكّر و عقلش تابان باشد رسالت را تأييد مىكند ، و هيچ چيز او را از رسالتهاى پروردگارش باز نمىدارد و منصرف نمىكند .
«
يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ
- از روغن درخت پر بركت زيتون افروخته باشد . . . » زيرا آن چراغ نياز به روغنى دارد كه بر اثر آن بسوزد و روشن شود ، و اگر بخواهيم آن درخت پر بركت را تأويل كنيم ، گوييم براستى آن درخت ، درخت دانش و پرهيزگارى است . زيرا شناخت و معرفت به چراغ وحى سوخت مىرساند و درخشش و نور آن را در چراغدان قلب مىافزايد ، و در اين خصوص نيز روايت پشت در پشت آمده است .
«
لا شَرْقِيَّةٍ وَ لا غَرْبِيَّةٍ
- نه خاورى است و نه باخترى . . . » بلكه در جايى است كه بركتهاى آن به تمام جهان پخش مىشود ، بدون آن كه به سرزمينى اختصاص داشته و به سرزمينى ديگر اختصاص نداشته باشد ، و شايد اين كلمه به استقامت در پرهيزگارى و تقوى اشاره مىكند ، زيرا فشارهاى زندگى پرهيزگاران را به راست و چپ متمايل نمىكند ، نصوصى كه اين آيهء كريم را تفسير كرده متعدّد است و ما در زير مطلبى را كه در تفسير اين آيه از امام على بن حسين آمده ذكر مىكنيم :
« دربارهء گفتهء خداى عزّ و جلّ «
كَمِشْكاةٍ فِيها مِصْباحٌ
- چون چراغدانى كه در آن چراغى باشد » گفت : آن چراغدان نور دانش است در سينهء پيامبر ( ص ) .
«
الْمِصْباحُ فِي زُجاجَةٍ
- آن چراغ درون آبگينهاى » : آبگينه سينهء على است ، كه علم پيامبر به سينهء على منتقل شد ، پيامبر على را تعليم داد .
«
الزُّجاجَةُ كَأَنَّها كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ
- آن آبگينه چون ستارهاى درخشنده از روغن درخت پر بركت زيتون افروخته باشد » گفت : نور دانش است .
«
لا شَرْقِيَّةٍ وَ لا غَرْبِيَّةٍ
- نه خاورى است و نه باخترى » گفت : نه