به نحو هميشگى مقدور نيست ، آن گاه جوانى هيجان اين غريزه در وجود او استمرار مىيابد به شريك زندگى خود قناعت نمىورزد ، و هر چند جنس مخالف فتّان و دل انگيز باشد اقناع نمىشود ، بلكه به گودال موارد نادر و غير طبيعى سقوط مىكند و سپس به دامان مخدّرات ، اين ژرفناى وخيمى كه آيندهء تمدّن بشرى را تهديد مىكند ، فرو مىغلتد .
بر انگيختن هيجانهاى جنسى در همين حدّ مفاسد خود متوقّف نمىشود و بدان بسنده نمىكند ، و در اين خصوص آثارى خطرناكتر نيز وجود دارد . . . مگر نه آن كه بر انگيختن غرايز جنسى بزرگترين تيشهاى است كه شيطان به ريشه و اساس خانواده مىزند و موجب شيوع اختلافات خانوادگى و رواج طلاق و زنا و افزون شدن فرزندان حرامزاده و در نتيجه تباه كردن نسل آينده مىشود ؟
/ 301 پس چه نعمت بزرگى است كه اسلام با تحريم نگريستن به بيگانه و پاكسازى محيطهاى عمومى از گزند تيرهاى ابليس به بشر ارزانى داشته است ؟ ! «
إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِما يَصْنَعُونَ
- زيرا خدا به كارهايى كه مىكنند آگاه است . » پس اگر كسى از چنگ قانون بگريزد ، يا حكمران از پيگرد او عاجز باشد ، در واقع نمىتواند از نظر خداوندى كه از وضع آن كه طبق قانون رفتار مىكند يا با آن مخالفت مىورزد آگاه است ، چه در ظاهر و چه در باطن پنهان بماند و بگريزد .
پس براى انسان بهتر آن است كه و جدان خود را نگهبان و مراقب اعمال خويش سازد ، تا خدا به خشم نياورد كه سزاوار عذاب گردد .
/ 302 [ 31 ] «
وَ قُلْ لِلْمُؤْمِناتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصارِهِنَّ وَ يَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ
- و به زنان مؤمن بگو كه چشمان خويش فرو گيرند و شرمگاه خود نگهدارند . . . » زيرا مسئوليّت ميان مرد و زن مشترك است . ولى ملاحظه مىكنيم كه خداوند وقتى حجاب را واجب مىسازد آن را بر زن واجب مىسازد ، و هنگامى كه به فرو گرفتن چشم امر مىكند نخست به مرد فرمان مىدهد ، زيرا نگريستن مرد به زن بيشتر بر انگيزندهء فتنه است تا نگريستن زن به مرد . و شايد ديدگان زن و نگاههاى