مىخوانى ، كه در راه راستى كه آنان را در صورت پيروى و پيمودن آن به هدفهايشان مىرساند . مشكل آدمى در بسيارى موارد اين است كه هدف خود را مىشناسد ، ولى نيازمند به دانستن راه و وسيلهاى درست است كه بدان هدف برسد ، و رسالتهاى الهى او را به درستترين راه براى وصول به هدفهاى برترش راهنمايى مىكنند .
آشكارترين مصداقهاى صراط مستقيم و بلكه ميزان و وسيلهء تشخيص صراط مستقيم رهبرى خردمندانه و پيشواى عادل است كه خداوند او را براى مردم شاخص قرار داده ، و به وسيلهء او حق را از باطل باز مىشناسند و اين پيشوا در وجود شخص پيامبر و پس از او امامان معصوم ( ع ) و عالمان الهى كه پس از ايشان نسبت به حلال و حرامى كه خدا مقرر داشته امينند تجسّم و تمثّل يافته است . در حديثى پشت در پشت از پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله - آمده است كه به على - عليه السّلام - گفت :
/ 214 « آن كس كه تو را به سبب دينت دوست دارد و راه تو را در پيش مىگيرد ، بيگمان از كسانى است كه به صراط مستقيم هدايت شده است ، و آن كس كه از راهنمايى تو روى مىگرداند و تو را دشمن مىدارد و راهش را از تو جدا مىكند ، روز قيامت با خداوند روبرو مىشود و او را از نيكى بهرهاى نيست » « 32 » .
[ 74 ] «
وَ إِنَّ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ عَنِ الصِّراطِ لَناكِبُونَ
- و كسانى كه به آخرت ايمان ندارند از راه راست منحرفند . » اين بيان از آن جهت است كه ايمان به آخرت سنگ بنياد وجود علمى انسان را تشكيل مىدهد ، مگر نه آن كه شناخت پايان كار در شناختن حقايق زندگى سهمى بسزا دارد ؟ كسى كه حقيقت دنيا را نشناسد مىپندارد كه دنيا سراى آسايش و پاداش است ، و وقتى اين دو را نبايد تيرهبختى و شقاوت او افزونتر مىشود ، و كسى كه به آخرت ايمان نداشته باشد هدف زندگى را نمىشناسد و در جهان به دنبال هدفهايى مىرود كه به دو زيان مىرساند و سودى براى او در بر ندارد ،
هامش
( 32 ) - بحار الانوار ، ج 46 ، ص 548 .