«
فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها لا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ
« 31 » - فطرتى است كه خدا همه را بدان فطرت بيافريده است و در آفرينش خدا تغييرى نيست . دين پاك و پايدار اين است » .
/ 212 ولى چرا بشر ايمان نمىآورد ؟
زيرا ميان آنها و خدا حجابها و پردههايى وجود دارد . همچون حجاب غفلت ، و حجاب شهوت ، و حجاب پيروى از آداب و رسوم پيشينيان ، و حجاب بيم يا اميد در امور دنيوى ، و حجاب شك دربارهء آخرت . و بر انسان واجب است كه با اين حجابها مبارزه كند و بستيزد ، به ارادهء خود ، و با يادآوريهاى خداوند - از طريق پيامبرانش - تا به معدن ايمان و نور درخشان الهى برسد و دست يابد .
اين نظر و ديدگاه قرآنى را مىبينيم كه در جا به جاى كتاب خدا پخش شده ، و كسى كه در قرآن بينديشد اين روش توجيه و راهنمايى انسان را به سوى خدا در آيات قرآن حكمت آموز به روشنى و وضوح مىيابد ، كه من آن را روش وجدانى مىنامم كه با زدودن و تزكيهء دل ، و دور راندن پليديها و ناپاكيها از آن آغاز مىشود و پردهها را از ميان بر مىدارد تا دل مستقيما به نور شناخت و معرفت خدا بپيوندد ، و آن گاه است كه معنى اين گفتهء امام على ( ع ) را در مىيابيم كه وقتى مردى از او پرسيد و گفت : اى امير مؤمنان ! آيا پروردگارت را ديدهاى ؟ گفت : « واى بر تو ، چگونه پروردگارى را بپرستم كه او را نديده باشم ؟ ! » . پرسنده گفت : چگونه او را ديدى ؟ گفت : « ديدگان او را به نگريستن نبينند ، بلكه دلها با حقيقت ايمان او را دريابند » .
شرح آيات :
[ 72 ] يكى از گردنههاى دشوارى كه در راه بشر به سوى ايمان مانعى ايجاد مىكند اين تصوّر و پندار اوست كه ايمان وى را مكلّف به فداكارى مالى خواهد
هامش
( 31 ) - الروم / 30 .