مپنداريد » . « 24 » و لقمان پسر خود را اندرز داد و به دو گفت :
« از خداى عزّ و جلّ بترس چنان كه اگر نيكى جن و انس را تقديم كنى باز هم تو را عذاب كند و چنان به خدا اميدوار باش كه اگر گناهان جن و انس را مرتكب شوى بازهم بر تو رحم خواهد كرد » . « 25 » / 196 و ما در سيرت اولياء خدا مطالبى مىخوانيم كه ما را در نظر خويشتن ( در مقايسه با ايشان ) بسى خوار و كوچك مىسازد ، ما نسبت به تكليف خود در كجاييم و تا كى از سرنوشت خويش غفلت مىورزيم ، و نمىدانيم كه آيا ما را براى بهشت آفريدهاند يا سرانجام به كام آتش دوزخ خواهيم رفت ؟ ! سعيد بن جبير دربارهء سيرت زيد بن على بن حسين - عليه السّلام - گويد :
به محمد بن خالد گفتم : زيد بن على در دلهاى مردم عراق چه جايگاهى دارد ؟ گفت : من از مردم عراق با تو سخن نمىگويم ، ولى از مردى كه در مدينه به نازلى موسوم است با تو سخن مىگويم ، وى گفت : من ميان مكه و مدينه با زيد هم سفر بودم . او نماز واجبش را مىگزارد و آن گاه ميان اين نماز و نماز ديگرش هم چنان نماز مىگزارد ، و سر تا سر شب را نماز مىخواند و تسبيح مىگفت و تكرار مىكرد : «
وَ جاءَتْ سَكْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ ذلِكَ ما كُنْتَ مِنْهُ تَحِيدُ
« 26 » - براستى كه بيهوشى مرگ فرا مىرسد . اين است آنچه از آن مىگريختى » .
وى شبى بر ما به امامت جماعت نماز گزارد ، سپس خود اين آيه را تا نزديك نيمه شب تكرار كرد ، من بيدار شدم و ديدم كه او دستهايش را به سوى آسمان برداشته و مىگويد : پروردگار من ، عذاب دنيا برايم از عذاب آخرت آسانتر است ، سپس به آواز بلند بگريست . من برخاستم و به خدمتش رفتم و گفتم : اى
هامش
( 24 ) - نهج البلاغه ، خطبهء 192 ، ص 214 .
( 25 ) - نور الثقلين ، ج 3 ، ص 547 .
( 26 ) - ق / 19 .