مقدمه حضرت آيت الله العظمى روحانى ( دام ظله )
« الحمد لله على ما أولانا من التفقّه فى الدين ، والهداية إلى الحقّ المبين ، و أفضل صلواته على رسوله صاحب الشريعة الخالدة إلى يوم الدين ، وعلى آله العلماء بالله الامناء على حلاله وحرامه أجمعين » .
انسان به لحاظ طبيعت و ماهيت موجودى اجتماعى است ، و در آيات بسيارى از قرآن كريم به اين معنا اشاره شده است ؛ مانند : يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا ؛ « اى مردم ، ما همه شما را نخست از مرد و زنى آفريديم و آن گاه شعبههاى بسيار و فرق مختلف گردانيديم تا يكديگر را بشناسيد ، همانا بزرگوار و با افتخارترين شما نزد خدا با تقواترين شمايند ، همانا خدا كاملًا دانا و آگاه است » « 1 » ؛ و نيز : و هُوَ الَّذِى خَلَقَ مِنَ الْمَاء بَشَرًا فَجَعَلَهُ نَسَبًا وَ صِهْرًا ؛ « و او خدايى است كه از آب ( نطفه ) بشر را آفريد و بين آنان خويشى نسب و بستگى ازدواج قرار داد ، و خداى تو ( بر هر چيز ) قادر است » « 2 » . آيات ديگرى نيز به اين مطلب اشاره دارد .
اولين اجتماعى كه انسان در آن حاضر مىشود ، اجتماع خانواده است كه با ازدواج شكل مىگيرد . پس از آن ، انسان همنوع خويش را در راه رفع نيازهايش به خدمت مىگيرد و اين روند تا بدانجا ادامه مىيابد كه خود را به شكل رياست و حكومت نشان مىدهد .
در برخى آيات قرآن كريم به اين مطلب اشاره شده كه مردم در
هامش
( 1 ) . حجرات ( 49 ) : 13 .
( 2 ) . فرقان ( 25 ) : 54 .