جهت سوم : با توجّه به جهت فوق ، وضعيت جهت سوم نيز روشن مىشود ؛ يعنى با ترتّب فايدهى مهمّى بر امر و نهى كه مطلوب شارع است ، يا ترتّب مفسدهى مهمّى بر ترك امر و نهى ، ترديدى در وجوب نيست .
جهت چهارم : در صورت موافقت با اعتبار اين شرط ، و علم به عدم تأثير امر و نهى ، اظهار حقّ هنگام ظهور بدعت در دين واجب است ؛ در احاديث زير دقّت كنيد :
الف ) حديث نبوى : « إذا ظَهَرتِ البِدعُ فى امّتى فلْيُظهِرِ العالِمُ علمَهُ فمَن لَم يَفعل فعَلَيهِ لَعنةُ اللّه » « 1 » ؛
« هرگاه بدعتها در ميان امّت من آشكار شد ، بر عالم است كه علمش را آشكار كند و اگر چنين نكند ، لعنت خدا بر او » .
ب ) حديث علوى : « إنَّ العالِمَ الكاتِمَ عِلمَهُ يُبعَثُ أنتَنَ أهلِ القِيامَةِ ريحًا يَلعَنُهُ كُلُّ دابَّةٍ حَتّى دَوابِّ الأَرضِ الصِّغار » « 2 » ؛
« دانشمندى كه علم خود را پنهان نمايد ، روز قيامت بسيار بدبو برانگيخته مىشود و هر جنبندهاى از جنبندگان كوچك روى زمين او را لعنت مىكنند » .
ج ) حديث يونس بن عبدالرحمان از صادقين ( ع ) : « اذا ظَهَرَت الْبِدع فَعَلَى العالِمِ ان يظهرَ علمه فَان لَم يفعل سُلِبَ منهُ نورُ الايمانِ » « 3 » ؛
« هنگامى كه بدعتها ظهور مىكنند بر علما وظيفه و تكليف است كه حقيقت و علم صحيح را بيان نموده و موضع بگيرند
هامش
( 1 ) . وسائل الشيعه ، ج 16 ، ص 270 ، ح 21538 .
( 2 ) . وسائل الشيعه ، ج 16 ، ص 270 ، ح 21539 .
( 3 ) . نك : وسائل الشيعه ، ج 16 ، ص 270 ، باب 40 از ابواب امر به معروف .