عمل ، در حقّ زن ، زنا باشد ؛ مانند موردى كه زن مىدانستنه فلان مرد شوهرش نيست ، امّا مرد به خيال اينكه زن همسرش است ، با او وطى كند .
اين اشكال بر تمام تعاريفى كه فقط زناى مرد را تعريف كردهاند ، وارد است . بنابراين ، تعريف بايد اعمّ باشد و شامل زناى موجب حدّ نسبت به هر دو بشود . با اضافه كردن عبارت : « تمكين زن براى وطى كردن مردى كه بالأصالة با او حرام است » ، اين اشكال دفع مىشود .
آئين كيفرى اسلام (فارسى) — صفحة 104
مساهمون: اكبر ترابى شهرضايى
ص١٠٤