در اين روايت حضرت صادق ( ع ) نكات قابل توجّهى وجود دارد :
1 - نزول نعمت نبايد انسان را فريب دهد كه چون مثلًا محبوب خداوند بوده و خداى متعال از او راضى است اين نعمتها را به سويش سرازير كرده است .
در نقطهء مقابل ، انسان گاهى از اوقات تصور مىكند وقتى رنج و ناراحتى به او روى مىآورد اين نشانهء كم لطفى خداوند تبارك و تعالى در مورد او است ، « 1 » در
هامش
( 1 ) . عَنْ أَمِيرِالْمُؤْمِنِينَ ( ع ) : مَنْ ضُيِّقَ عَلَيْهِ فِى ذَاتِ يَدِهِ فَلَمْ يَظُنَّ أَنَّ ذَلِكَ حُسْنُ نَظَرٍ مِنَ اللَّهِ لَهُ فَقَدْ ضَيَّعَ مَأْمُولًا وَ مَنْ وُسِّعَ عَلَيْهِ فِى ذَاتِ يَدِهِ فَلَمْ يَظُنَّ أَنَّ ذَلِكَ اسْتِدْرَاجٌ مِنَ اللَّهِ فَقَدْ أَمِنَ مَخُوفا . ( بحار الأنوار ، ج 69 ، باب 94 ، ص 1 ؛ تحف العقول ، ص 200 ) كسى كه تنگدست شد و آن را لطف و عنايت خدا به حساب نياورد پاداشى ( اخروى ) را كه براى او اميد آن مىرفت تباه ساخته . و به عكس ، آن كسى كه گشايشى در مالش پديد آمد ، و آن را چون دامى پنهان و تدريجى قلمداد نكرد خود را از مسألهء خطرناكى ايمن دانسته است .