إيضاح الكفاية (فارسى) — صفحة 86
« حكومت » يا اينكه « جمع بين دليلين » اقتضا مىكند كه اماره بر استصحاب ، مقدم باشد كه اينك به بيان مسئله مىپردازيم : آيا علت تقدم اماره بر استصحاب ، « ورود » است ؟ مصنف قدّس سرّه ، علت تقدم اماره بر استصحاب را « ورود » مىدانند ، معناى ورود هم اين است كه : دليل وارد ، موضوع دليل مورود را از بين مىبرد و عنوان موضوعش را منتفى مىنمايد مثلا در محل بحث اگر دليلى بخواهد بر استصحاب « وارد » شود ، بايد عنوان نقض يقين به شك را از بين ببرد به نحوى كه ديگر نقض يقين به شك تحقق نداشته باشد و در محل بحث اگر عنوان مذكور ، محقق نباشد ، ديگر دليل استصحاب ، نقشى ندارد چون دليل استصحاب ، نسبت به موضوع نقض يقين به شك ، داراى حكم است نتيجتا اگر دليل وارد نگذاشت ، نقض يقين به شك ، محقق باشد ، ديگر محلى براى دليل استصحاب ، باقى نمىماند . در « ما نحن فيه » وقتى دليل اماره مىگويد : بيّنه - يا خبر واحد ثقه - حجيت دارد ، معنايش اين است كه با وجود و پشتوانهء بينه ، نقض يقين به شك تحقق ندارد ، امّا مصنف قدّس سرّه علت آن را كاملا مشخص ننمودهاند لكن ممكن است علتش اين باشد كه : الف : ما نسبت به حجيت اماره و بينه ، قاطع هستيم زيرا دليل قطعى بر حجيت آن ، قائم شده . مثال : فرضا اول صبح ، فلان لباس قطعا متنجس بوده و فعلا در بقاء نجاستش مردد هستيم لكن بر طهارت لباس ، بينه ، قائم شده در اين صورت چون بينه ، پشتوانه و دليل قطعى بر حجيت دارد اگر به استناد آن بگوئيم آن لباس ، طاهر است ، آيا نقض يقين به شك نمودهايم ؟ خير !