شرح
« لا تكرم الفاسق » منعقد شد « 1 » - چون در حين تخاطب ، قيدى نداشت - پس هم مطلق در اطلاق ، ظهور دارد « 2 » و هم عام در عموم ، داراى ظهور است و هر دو يكسان مىباشند .
تذكر : از آنچه اكنون ذكر كرديم ، پاسخ سائر مطالب « 3 » از جمله ، مسألهء « دور » براى شما مشخص شد زيرا تمام آنها متوقف بر اين مسئله بود كه : ظهور عام ، تنجيزى و ظهور مطلق ، تعليقى است .
قوله : « و من ان التقييد اغلب من التخصيص » .
ب : وجه دوّم براى تقديم عام بر مطلق ، اين است كه : تقييد مطلقات بيش از تخصيص عمومات است « 4 » به عبارت ديگر : كثرت تقييد ، قرينه بر اين است كه در « ما نحن فيه » مطلق را مقيد نمائيم نه اينكه قائل به تخصيص شويم .
رد وجه دوم : « اولا » غلبه ، ممنوع و فاقد ثمره مىباشد .
چگونه مىگوئيد تقييد مطلقات ، بيش از تخصيص عمومات است درحالىكه گفتهاند و مشهور شده : « ما من عام الا و قد خص » .
برفرض ثبوت ، موجب قطع به ظهور عام و اظهريت آن ، نمىشود و ظنّ حاصل از آنهم كه حجيت ندارد پس وجه دوم هم مردود است .
نتيجه : در هر مورد بايد به خصوصيات و قرائن مقام ، توجه نمود اگر « اظهريت » احدهما بر ديگرى معلوم شد ، همان را مقدم مىنمائيم و الا بايد به قواعد باب تعارض رجوع نمود - على ما يأتى تفصيله إن شاء الله .
هامش
( 1 ) - يعنى : در اطلاق ، ظهور پيدا كرد .
( 2 ) - و ظهور مطلق هم تنجيزى هست .
( 3 ) - كه در توضيح وجه اول بيان كرديم .
( 4 ) - پس بايد « مشكوك » بر غالب ، ملحق شود .