مقدّمهء دوم : آيا مسألهء نهى متعلق به عبادات و معاملات ، مسألهاى اصولى است ؟
ظاهر اين است كه مسألهء نهى از عبادات و معاملات ، مسألهاى اصولى است ، زيرا ضابطهء مسألهء اصولى برآن انطباق دارد . ضابطهء مسألهء اصولى اين بود كه آن مسئله در قياس استنباط ، به عنوان كبرى واقع شود و در ما نحن فيه چنانچه اقتضاء را بپذيريم مىگوييم : صغرى : بيع ما ليس عند البائع يكون منهيّاً عنه . كبرى : النهي المتعلّق بالعبادة أو المعاملة يقتضي الفساد . نتيجه : بيع ما ليس عند البائع يكون فاسداً . روشن است كه « فساد بيع ما ليس عند البائع » حكم فرعى الهى است پس ضابطهء مسألهء اصوليه بر اين مسئله انطباق دارد .
مقدّمهء سوّم : آيا مسألهء نهى متعلّق به عبادات يا معاملات ، از مسائل لفظى علم اصول است يا از مسائل عقلى آن ؟
مسائل علم اصول بر دو قسماند : 1 - مسائل لفظى ، مثل مسألهء « آيا هيئت افعل دلالت بر وجوب مىكند يا نه ؟ » . 2 - مسائل عقلى ، مثل مسألهء « آيا بين وجوب شىء و وجوب مقدّمهء آن ، ملازمهء