مطلب اوّل : همهء اين روايات ، « 1 » در مسألهء استحباب اعاده مشتركند و ما بايد بحث كنيم كه آيا مورد استحباب كجاست ؟ مطلب دوّم : در بين اين روايات دو روايت صحيحه است كه در آنها علاوه بر مسألهء استحباب اعاده ، تعبير بالاترى وجود دارد : در يكى از اين دو روايت ، بعد از ذكر استحباب اعاده ، مىفرمايد :
« يجعلها الفريضة » يعنى نماز اعاده شده را فريضه قرار دهد . « 2 » در روايت ديگر به دنبال « يجعلها الفريضة » مىفرمايد : « إن شاء » . « 3 » مطلب سوّم : در روايت ديگرى كه سندش ضعيف است جملهء « يجعلها الفريضة » را ندارد بلكه به دنبال ذكر استحباب اعاده مىفرمايد : « يختار اللَّه أحَبَّهُما إليه » يعنى بعد از اعاده اين نماز ، خداوند از اين دو نماز هركدام را كه نزد او محبوبتر است اختيار مىكند . « 4 » اين روايت را مرحوم آخوند در كفايه مطرح كرده است . حال ما بايد هريك از اين مطالب را جداگانه مورد بحث قرار دهيم :
مطلب اوّل : مسألهء « استحباب اعاده »
در اينجا از دو جهت بايد بحث كنيم : اوّلًا : ما بايد ببينيم آيا مورد استحباب اعاده كجا است ؟ مشهور مىگويند : « 5 » استحباب اعاده در دو مورد است : 1 - كسى نمازى - مثلًا نماز ظهر - را خوانده سپس جماعتى در ارتباط با همان
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة ، ج 5 ، ص 455 ، ( باب 54 من أبواب صلاة الجماعة ) .
( 2 ) - وسائل الشيعة ، ج 5 ، ص 455 ، ( باب 54 من أبواب صلاة الجماعة ، ح 11 ) .
( 3 ) - وسائل الشيعة ، ج 5 ، ص 455 ، ( باب 54 من أبواب صلاة الجماعة ، ح 1 ) .
( 4 ) - وسائل الشيعة ، ج 5 ، ص 457 ، ( باب 54 من أبواب صلاة الجماعة ، ح 10 ) . وجه ضعف سند اين روايت بهزودى در ضمن مطلب سوّم مطرح خواهد شد .
( 5 ) - مرحوم آخوند هم طبق مبناى مشهور بحث كرده است .