منشأ تحقّق اشتراك لفظى
بحث در اين است كه آيا چه چيزى سبب تحقّق اشتراك لفظى گرديده است ؟ آيا در الفاظ كمبودى وجود دارد ؟ چرا بهجاى وضع لفظ « عين » براى هفتاد معنا ، هفتاد لفظ براى آن هفتاد معنا وضع نكردهاند ؟ چرا يك لفظ را براى « طهر » و يكى را براى « حيض » وضع نكردهاند بلكه لفظ « قرء » را براى آن دو معناى متضاد وضع كردهاند كه چهبسا موجب اشتباه شود ؟ در آيهء شريفه ( و المطلقات يتربّصن بأنفسهن ثلاثة قروء ) « 1 » كه قرينه نيست از كجا انسان بفهمد مراد از « قرء » كداميك از آن دو معناست ؟ و اگر قرينه اقامه شود - كه نوعاً قرائن لفظيه است - نتيجه اين مىشود كه دو لفظ را براى رساندن يك معنا به كار بردهاند ، در اينجا اين سؤال مطرح مىشود كه چرا از اوّل نيامدند يك لفظ را براى همين معنا وضع كنند بدون اين كه براى افهام مقصود ، نياز به تعدّد لفظ باشد ؟ پس با وجود اين كه ضرورتى براى تحقّق اشتراك لفظى نبوده است چه چيزى سبب شده كه اشتراك لفظى تحقّق پيدا كند ؟
هامش
( 1 ) - البقرة : 228