دليل پنجم اعمّى ( مسألهء نذر ترك صلاة در حمّام )
اعمّىها مىگويند : بعضى از انواع عبادات ، به عنوان عبادات مكروه شناخته شدهاند كه يكى از مصاديق آنها صلاة در حمّام است . البته كراهت در اينجا بهمعناى « كراهت معمولى » نيست بلكه به معناى « كمتر بودن ثواب » و « پائينتر بودن رتبهء آن » از نماز در مسجد و نماز در خانه است . مسئله اين است كه اگر كسى - بهلحاظ اين كه نماز در حمّام مكروه است - نذر كند كه در حمام نماز نخواند . مثلًا ملاحظه كرد كه اگر نذر نكند ممكن است در حمّام نماز بخواند و گرفتار كراهت بهمعناى « كمتر شدن ثواب » بشود ، لذا نذر كرد كه در حمام ، نماز نخواند . اوّلًا : آيا اين نذر صحيح و منعقد است ؟ ظاهراً فقهاء قائلند كه اين نذر صحيح است . البته معناى صحتش اين است كه رجحانى كه در متعلّق امر ملاحظه شده ، در مقابل ترك نيست ؛ بلكه رجحانْ به اضافه به شىء ديگر هم كفايت مىكند . به عبارت روشنتر : « صلاة در حمام » را اگر با « عدم الصلاة » مقايسه كنيم ، « صلاة در حمام » ، مرجوحيتى در مقابل ترك ندارد . در اين مورد اگر كسى بخواهد نذر كند ، نذرش باطل است . ولى اگر « صلاة در حمام » را با « صلاة در خانه و مسجد » مقايسه مىكنيم ، اينجا نذر صحيح است يعنى انسان مىتواند بگويد : « للَّه عليّ أن لا اصلّي في الحمام بل اصلّي في الدار أو في المسجد » . در اينجا « صلاة در حمام » ، عدمش رجحان دارد ، زيرا « عدم صلاة در حمام » به معناى « صلاة در دار » و « صلاة در مسجد » است و « صلاة در دار » و « صلاة در مسجد » نسبت به « صلاة در حمام » رجحان دارد . لذا فقهاء قائلند : انسان مىتواند نذر كند كه در حمام نماز نخواند .