يكتا برگزيند ولى بسا ممكن است كه مال و خواستهء دنيوى معبود او گردد همچنين فرزند و ثروت حتى علم گاه به صورت معبودهايى در مىآيند .
به طور كلى نبايد انسان به خاطر چيزى غير از خدا - حال هر چه مىخواهد باشد - خود را ببازد و بنده و بردهء او گردد .
اگر تو فقط به خاطر علم نه براى سود رساندن به مردم به علم عشق بورزى يا هنر را فقط به خاطر نفس هنر نه براى جامعه محبوب و معشوق خود قرار دهى دچار خسران و حسرت بسيار خواهى شد . آرى علم بايد در محدودهء ايمان قرار گيرد و هنر در محدودهء سعادت خود و جامعه به كار رود و ثروت و دارايى هدفش عمران و آبادى باشد تا هم به دارندهء خود سود رساند و هم به جامعه .
أَ فَرَأَيْتَ الَّذِي كَفَرَ بِآياتِنا وَ قالَ لَأُوتَيَنَّ مالًا وَ وَلَداً
آيا كسى را كه به آيات ما كافر شده بود ديدى كه مىگفت : البته به من مال و فرزند داده خواهد شد . » چنين كسى در مقابل كسى است كه اعمال صالح انجام مىدهد تا ذخيرهء آيندهء او باشد . او اگر در كارى سعى مىورزد فقط و فقط براى اين است كه مالى اندوزد نه براى رضاى خدا يا براى رضاى دين خدا يا براى رفاه و سعادت جامعه .
قرآن مىفرمايد : آيا چنين كسى را ديدى ؟ يعنى به او بنگر و در عاقبت كار چنين كسى تدبر كن . كار او كافر شدن است به آيات ما . انسانى كه براى به دست آوردن مال و فرزند تلاش مىكند ولى از حدود / 94 الهى و ارزشهاى الهى خارج نمىشود گناهى بر او نيست . اما كسى كه براى مال و فرزند به آيات خدا كافر مىشود بايد در انتظار عواقب شوم اعمال خود باشد . از آيه معلوم مىشود كه انسان در اعماق روحش احساس ضعف مىكند . و ذاتا خواهان آن است كه آن ضعف را به نيروى ايمان به خدا و آيات او جبران نمايد ولى شيطان او را از راه حق منحرف مىنمايد و اغوا مىكند كه به مال و فرزند چنگ در زند تا مال و فرزند او را بىنياز گردانند و ضعف ذاتى او را جبران كنند ولى اين خيالى محال است .
آيا آدمى مىداند كه او به زودى صاحب مال و فرزند خواهد شد كه آن گونه با تأكيد مىگويد كه « به من مال و فرزند داده خواهد شد » .