است كه بار مسئوليت چنان نعمتها بر دوش آنها نباشد . بنا بر اين بهتر است كه چشم به نعمتى كه خدا به آنان عنايت كرده است ندوزى .
گاهى نيز نعمتهايى كه خدا به كسانى مىدهد براى افزون شدن گناهان آنهاست يا براى امتحان كردن و راندن آنهاست به سوى يك سرنوشت شوم و سياه .
/ 258 بسيارى در اين امتحان سقوط مىكنند و مستحق عذاب مىشوند پس جاى آن نيست كه انسان به مال و دارايى ديگران حسد بورزد بلكه بايد به آنچه خود دارد قناعت كند و به جاى تحصيل مال از طرق ناشايست چون كلاهبردارى و دزدى دامن همت بر كمر زند و با كوشش شرافتمندانه و تلاش به آنچه مىخواهد برسد .
[ 132 ] همچشمى و رقابت در حطام دنيوى تنها ويژهء مردان نيست بلكه بعضى را مىبينيم كه به قسمت خود از زندگى راضى هستند ولى زن و فرزند ايشان آنان را به افزون طلبى در دنيا وامىدارند و همواره در گوش آنان زمزمه مىكنند كه نمىبينى زن و فرزند فلان در چه نعمت و آسايشى هستند ؟ چرا تو براى زن و فرزندت همانند او كوشش و تلاش نمىكنى ؟ پس معنى مسئوليت مرد در برابر زن و فرزندش چه مىشود ؟ آرى مرد بايد در خانوادهء خود صاحب اراده و تصميم باشد نه آن كه تحت تأثير القائات آنان قرار گيرد . براى اين كه آنان را از اين وسوسههاى شيطانى بازدارد به نماز وادارشان كند .
وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها لا نَسْئَلُكَ رِزْقاً نَحْنُ نَرْزُقُكَ
كسان خود را به نماز فرمان ده و خود در آن كار پاى بيفشر . از تو روزى نمىخواهيم ما به تو روزى مىدهيم . » از اين آيه برمىآيد كه نماز تنها يك عبادت فردى نيست كه شخص آن را در برابر پروردگارش به جا مىآورد . بلكه نماز علاوه بر عبادت يك كار اجتماعى هم هست . اين معنى از دو كلمهء « فرمان ده » و « پاى بيفشر » دانسته مىشود . كلمه نخستين دلالت بر ضرورت التزام جامعه به اين عبادت دارد در حالى كه كلمهء دوم حكايت از آن دارد كه نماز يك عمل ساده نيست و همراه با مشقتها و رنجهاست پس بايد در استمرار آن صبر و پافشارى به خرج داد .