/ 138 « هر كس نمازى را فراموش كند چون به يادش آمد بايد به جاى آورد و جز آن كفارهاى ندارد . سپس تلاوت كرد : اقم الصلاة لذكرى » .
چرا خدا مىگويد « تا مرا ياد كنى » زيرا عبادتهاى معمولى و رسمى به تنهايى كفايت نمىكند . زيرا چنان عبادتى به مرور زمان در معرض انحراف و آلودگى واقع شود . از اين رو انسان همواره نيازمند ياد خداست تا عبادتش منحصرا براى خدا باشد و از تغيير و تحول به دور ماند ، زيرا اين تغيير و تحول بيشتر به سبب فشارهاى زندگى و وسوسههاى شيطانى است كه شخص را به عبادت غير خدا - به صورتهاى گوناگون - فرامىخوانند .
پس ياد خدا به منزلهء هدف اصلى عبادتهاست و از جمله عاليترين هدف نماز است . از اين رو در آيهء ديگر هم آمده است كه
وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ
.
از اين آيه برمىآيد كه در نماز دو وجوب است :
وجوب اول : نماز خواندن است در وقت آن .
وجوب دوم : اين است كه نماز واجب است بعد از وقت آن براى كسى كه فراموش كرده در وقت بخواند و وقت نماز گذشته است . پس بر تو واجب است كه نماز را در غير وقت آن به جاى آرى ، چرا ؟ زيرا وجوب نماز براى ذكر خداست و ذكر خدا سرّ سعادت و رستگارى است در دنيا و در آخرت ، زيرا خداى تعالى مصدر خير حقيقى است در عالم وجود . و بندهء مخلوق را ممكن نباشد كه خيرى حاصل كند در حالى كه از ذكر خدا غافل باشد .
از اين آيه همچنين فهميده مىشود كه بايد نماز از روى خشوع و براى ياد خدا به جاى آورده شود . / 139 اساس نماز تحيّت بنده است خداى تعالى را . پس هنگامى كه ركوع مىكنى و مىگويى « سبحان ربى العظيم و بحمده » يا به سجده مىروى و مىگويى « سبحان ربى الاعلى و بحمده » نوعى تحيّت است به پروردگارت . و نيز تنزيه و تعظيم و بزرگداشت اوست .