شدن انسان به طبيعت و خضوع كردن در برابر آن خود از سببهاى فراموشى است ، و زندگى آكندهء از شهوتها و چيزهاى جاذب و جالب توجهى است كه شيطان آنها را تقويت مىكند ، ولى ذكر و ياد خدا اين شهوتها را به دور مىراند ، و به تحت فشار قرار دادن اين عوامل جذب كننده مدد مىرساند و نفس را از عقدههايى كه شيطان مىسازد پاك مىكند ، و در نتيجه ذكر خدا و به ياد او بودن دشمن فراموشى است ، از آن جهت كه اين موانع سبب پوشيدن قلب آدمى را مىشكند و از ميان مىبرد .
در آن هنگام كه به ياد خدا و قدرت و هيمنهء او بر جهان مىافتى ، تعادل و توازن به تو بازمىگردد ، و نفست ارادهء گمشده را بازمىيابد ، و به عقلت اين معرفت دوباره راه مىيابد كه تو از طبيعت قويترى ، / 449 و از زينت زندگى دنيا برتر و والاتر ، پس واجب نيست كه به آن تسليم شوى .
بدين گونه قرآن حكيم در سورة الكهف با ما دربارهء زينت حيات دنيا از يك سو ، و ضرورى بودن برترى يافتن بر آن از سوى ديگر مىگويد ، و از ابعاد تسامى و برترى در عين حال : به ياد خدا بودن و فراموش نكردن است ، زيرا كه انسان تسليم شدهء به زندگى و زينت دنيا نه تنها فكر خويش را از دست مىدهد ، بلكه حتى خود زندگى را نيز از كف مىدهد ، چه دوستى چيزى آدمى را كور و كر مىسازد .
/ 450
[ سوره الكهف ( 18 ) : آيات 65 تا 78 ]
فَوَجَدا عَبْداً مِنْ عِبادِنا آتَيْناهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَ عَلَّمْناهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْماً ( 65 ) قالَ لَهُ مُوسى هَلْ أَتَّبِعُكَ عَلى أَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْداً ( 66 ) قالَ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْراً ( 67 ) وَ كَيْفَ تَصْبِرُ عَلى ما لَمْ تُحِطْ بِهِ خُبْراً ( 68 ) قالَ سَتَجِدُنِي إِنْ شاءَ اللَّهُ صابِراً وَ لا أَعْصِي لَكَ أَمْراً ( 69 )
قالَ فَإِنِ اتَّبَعْتَنِي فَلا تَسْئَلْنِي عَنْ شَيْءٍ حَتَّى أُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْراً ( 70 ) فَانْطَلَقا حَتَّى إِذا رَكِبا فِي السَّفِينَةِ خَرَقَها قالَ أَ خَرَقْتَها