/ 442
از حقايق هدايت و معرفت
رهنمودهايى از آيات :
در اين درس قرآن كريم سه حقيقت را به ياد ما مىآورد كه به قضيهء هدى و راهيابى و معرفت و شناخت پيوستگى دارد :
حقيقت نخستين : كسب كردن و تحصيل علم و معرفت و در نتيجهء آن راهيابى به مسئوليت انسان كه به مصالح حال و آيندهء او تعلق دارد ، پس هر كس راهيابى را نپذيرد ، و مسئوليت دست يافتن به معرفت را قبول نكند ، به خويشتن ستم كرده است ، و مثل او مثل كسى است كه چشم خود را از جاى بركند ، يا گوش خود را ببندد يا حس ديگرى از خود را از كار بيندازد ، پس بدين گونه پلى را كه وسيلهء ارتباط ذات او با طبيعت است ويران كرده است ، آيا پس از آن چه مىتواند بكند ؟ و آنچه وجود او را در زندگى ضرورى مىشمارد چيست ؟
حقيقت دوم : اگر انسان مشاهده كند كه امكان بقاى او در مدتى از زمان به حال گمراهى وجود دارد و در اين مدت به او آسيبى نخواهد رسيد ، بايد توجه داشته باشد كه خدا اين مهلت را بنا بر رحمت خود به او عطا كرده است تا شايد از گمراهى خويش بازگردد و به هدايت راه يابد .
و گرنه در لحظهاى كه چشم انسان كور است ، و گوش او كر ، و عقلش از كار افتاده ، / 443 شايسته آن است كه بميرد و عمرش پايان پذيرد ، زيرا كه هر چه زودتر با طبيعت و حقايق راسخ و سخت آن تصادم پيدا خواهد كرد و به بدترين صورت مىشكند و از پاى درمىآيد ، و در پى آن گمراهى براى او جرم و گناهى است كه در واقع عقوبت و جزاى آن فورى مىرسد ، ولى خدا اين عقوبت را به تأخير