« هرگز فرعون نمىدانست كه خدا موسى را به اين رسالت مبعوث كرده است ، بلكه خود موسى بود كه مىدانست و به همين جهت نسبت به كار خود اعتماد كامل داشت » .
قرآن كتابهاى آسمانى را وسيلهء دست يافتن به بصيرتى كه به ديدن حقايق كمك مىكند قرار داده است ، و چون فرعون همهء آن حقايق را تكذيب كرد ، موسى او را در پايان سخن خود آگاه ساخت و گفت :
وَ إِنِّي لَأَظُنُّكَ يا فِرْعَوْنُ مَثْبُوراً
.
[ 103 ] و چون فرعون اين سخن را شنيد در صدد انتقام گرفتن بر آمد .
فَأَرادَ أَنْ يَسْتَفِزَّهُمْ مِنَ الْأَرْضِ
- اراده كرد كه آنان ( موسى و بنى اسراييل ) را از سرزمين خود بيرون راند . » ولى خداوند تبارك و تعالى در كمين گاه ايستاده بود .
/ 318
فَأَغْرَقْناهُ وَ مَنْ مَعَهُ جَمِيعاً
- پس او و كسانى را كه با او بودند غرق كرديم . » [ 104 ] و اين يكى از معانى گواه بودن خدا بر راستى رسالتهاى پيامبران است ، و خداوند متعال فرعون و كسانش را گرفت و در دريا افكند و آب آنان را همچون سنگريزه بلعيد و در خود فروبرد .
وَ قُلْنا مِنْ بَعْدِهِ لِبَنِي إِسْرائِيلَ اسْكُنُوا الْأَرْضَ فَإِذا جاءَ وَعْدُ الْآخِرَةِ جِئْنا بِكُمْ لَفِيفاً
- و پس از آن به بنى اسراييل گفتيم كه در اين سرزمين ( مصر ) ساكن شويد ، و چون موعد زندگى ديگر در آخرت فرا رسد ، همه را با هم جمع خواهيم كرد . » گفتهاند كه لفيف به معنى به هم چسبيده و پيچيدهء به صورتى است كه تشخيص آنان از يكديگر امكان پذير نيست .
بدين گونه فرعون رفت و از او عبرتى براى جهانيان بر جاى ماند .