در علم قرآن است » بدان جهت كه خدا گفت : وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ ، براى اهل آن بدون شك و ترديد ، و اهل آن امامان راهنمايند كه خدا دربارهء آنان گفته است : ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا - سپس كتاب را به ميراث به كسانى داديم كه آنان را برگزيديم » . « 23 » در حديثى ديگر مأثور از امام باقر ( ع ) آمده است : « هرگز احدى از مؤمنان شكايت و گله نمىكند ، و گفت : با خلوص نيت به جاى بيمارى دست بمالد و بگويد : وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً - از آن بيمارى نجات مىيابد ، هر گونه كه بوده باشد ، و مصداق در آيه‌اى است كه مىگويد : شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ . « 24 »

سعادت را دو بخش است : اول ( رفع نقمت ) كه شفا است و ( جلب نعمت ) كه رحمت است ، و مقصود از آن بر طرف شدن درد و نادارى و مرض است ، و جلوگيرى از پيش آمدن فتنه‌ها و جنگها و چيزهاى ديگر مشابه آنها . / 296 اما بخش دوم خوشبختى : آرامش خاطر است و اطمينان يافتن انسان به اين كه به هدفهاى خويش دست خواهد يافت . و بدين گونه قرآن شفا و رحمت است . وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً - و بر ستمگران چيزى جز خسارت و زيانكارى افزوده نمىشود . » در قرآن برنامه و راه رسانندهء تو ، به هدفهايت آمده است ، و از اين برنامه تنها كسانى بهره بر مىگيرند كه ايمان دارند و از روى فهم و استقامت و اخلاص به قرآن عمل مىكنند ، اما ستمكارانى كه معانى آيات قرآن را به مصلحت خود تغيير