هر گاه آيهاى از قرآن نازل مىشد ، براى شفاى يك بيمارى بود ، و رحمت و بخشايشى نسبت به مؤمنان ، در صورتى كه ظالمان را جز خسارت چيزى از آن عايد نمىشد . چرا ؟
بدان سبب كه انسان متكى بر نعمتها است ، و به آنها مغرور و فريفته مىشود ، پس چون خدا نعمتى به او انعام كند ، از پروردگارش دورى مىجويد و به استكبار مىپردازد ، و چون نعمت از دسترس او خارج شود ، يأس او را فرامىگيرد ، و شايد اين بزرگترين جحود و كفر ورزيدن نسبت به قرآن بوده باشد ، چنان كه از پايان اين درس آشكار مىشود .
هر انسان بر حسب آنچه شخصيت وى بر روى آن بنا شده است عمل مىكند ، و خدا مىداند كه چه كس بر راه راستتر مىرود ، و شايد همين امر دومين سببى باشد كه كافران را از نعمت قرآن محروم مىسازد ، و / 293 سود بردن و درمان شدن و رحمتى از آن نصيب آنان نمىشود .
وحى نعمتى از خدا است و از خود رسول نيست ، و اگر خدا مىخواست آن را متوقف مىساخت بدون اين كه كسى قدرت مطالبهء آن داشته باشد ، و آن رحمتى از خدا است ، و فضلى بزرگ ، و گمان آنان به اين كه وحى از خود رسول است سبب سوم كفر آنان بوده باشد ، و از آن روى معجزه است كه اگر انس و جن با هم گرد آيند و بخواهند همانند آن را بياورند ، بر آن توانايى ندارند ، حتى اگر بعضى از آنان به كمك بعضى ديگر برخيزند .
و آن مشتمل بر مثالهايى از زندگى است كه اگر بر آن روش عمل كنند هدايت و راهنمايى خواهند شد ، ولى بيشتر مردمان نسبت به اين نعمت كافرند ، و آنان را مىبينيم كه از رسول خواستار آن مىشوند كه چشمهاى از زمين روان سازد تا به او ايمان آورند يا باغى از درختان خرما و انگور كه نهرها در آن بجوشد و در پاى درختان روان شود ، و گاه مطالبهء عذاب مىكنند به اين كه پارههايى از آسمان بر ايشان فروريزد ، يا خدا و فرشتگانش در برابر آنان آشكار شوند ، يا خواستار آن مىشوند كه تو خانهاى زرين داشته باشى ، يا به آسمان بالا روى و با خود كتابى
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 291
مساهمون: احمد آرام
ص٢٩١