تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 243

مساهمون:

ص٢٤٣
/ 247 همين ترتيب عمل خواهد كرد در خطاهايى كه دعوتگران در تبليغات خود مرتكب شده‌اند ، مثل اين كه به زبانى كند يا تندروى به كار بندند .
وَ قُلْ لِعِبادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ
- و به بندگان من بگو تا سخنى را بگويند كه نيكوتر است . » ظاهرا مراد بندگان در اين جا بندگان صالح و شايستهء او هستند .
إِنَّ الشَّيْطانَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْ
- و شيطان ميان مردم شر و فساد ايجاد مىكند . » پس شيطان در ميان مردمان به دشمنى آمد و شد مىكند ، و روح دشمنى را مىپراكند ، و از كلمات فتنه‌انگيز و حتى از لغزشها و خطاهايى كه مردمان معمولا نسبت به آنها چشمپوشى مىكنند ، براى ايجاد روحيهء دشمنى در ميان مؤمنان استفاده مىكند .
إِنَّ الشَّيْطانَ كانَ لِلْإِنْسانِ عَدُوًّا مُبِيناً
- شيطان براى انسان دشمنى آشكار بوده است . » پس عداوت او تازه و پوشيده نيست ، و بر انسان عاقل لازم است كه از دشمن سرسخت مجاهده‌گر با دشمنى خود دور و بر حذر باشد . پس چرا پيرو گامهاى شيطان باشيم ، و به او فرصت راه يافتن ميان صفوف خودمان و كاشتن تخم جدايى را در ميان خودمان بدهيم ؟

چگونه به مردمان نگاه مىكنى ؟

بعضى از مردمان احكامى سخت را نسبت به يكديگر جارى مىكنند بدون اين كه از واقعيت نفوس آنان آگاهى داشته باشند ، و اين كه آيا خدا از آنان راضى است يا چنين نيست ، پس آنان را به كفر و فسوق منسوب مىدارند و به شمارش عيوب ايشان مىپردازند ، در صورتى كه حديثى شريف مىگويد : « رحمت بر آن بنده كه عيبهاى خودش او را از بيان عيبهاى مردمان بازداشته است » .
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 243 | احمد آرام / السيد محمد تقي المدرسي