بر عكس بخيلان ، كسانى ديگر هستند كه در بخشندگى چندان گشاده دستى مىكنند كه همه چيز خود را از دست مىدهند ، پس به حسرت آنچه از دست دادهاند آه مىكشند ، و در نتيجه مردمان نيز بر اين كارشان به نكوهش و ملامت آنان برمىخيزند .
اين گونه كسان بدان جهت توازن و اعتدال خويش را از دست مىدهند كه بىاندازه مسكينان و درويشان را دوست مىدارند ، و دربارهء آنان خداوند تبارك و تعالى مىگويد :
[ 30 ]
إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ إِنَّهُ كانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً
- پروردگارت براى هر كس كه بخواهد روزى او را گسترش مىدهد ، يا اندازه براى او نگاه مىدارد ، و او نسبت به بندگانش خبير و آگاه است . » پس خدا روزى را به حكمت گسترش مىدهد ، يا به اندازه و تنگ مىبخشد . پس كسى از آن نرسد كه در انديشهء بخشندهتر از خدا بودن براى بندگانش باشد . و شايد در آيهء گذشته رفتار بشر را به كلى از لحاظ ارتباط با مال تنظيم بخشد ، و بر آدمى لازم است كه در مصرف مال راه ميانه را برگزيند و به اندازه انفاق كند ، نه به افراط و تبذير بپردازد و نه بخل ورزد .
اعتماد به خدا كليد خوشبختى است
[ 31 ]
وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ
- فرزندان خود را از ترس گرفتار شدن به فقر مكشيد . » بعضى از اعراب از بيم فقر و فاقه فرزندان خود را مىكشتند و خدا آنان را با اين گفتهاش اطمينان بخشيد كه چنين نخواهد شد :
/ 224
نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَ إِيَّاكُمْ إِنَّ قَتْلَهُمْ كانَ خِطْأً كَبِيراً
- ماييم كه شما و آنان را روزى مىدهيم ( و بدانيد ) كه كشتن آنان خطا و گناهى بزرگ است . » بدان سبب كه كشتن فرزند شما را از نعمت داشتن فرزند محروم مىسازد ، از سوى ديگر از نعمت زندگى .