شكرگزارى نسبت به خدا خواند ، ولى دعوت او را نپذيرفتند و خدا آنان را به عذابى سخت گرفتار كرد .
وَ لَقَدْ جاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْهُمْ فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ وَ هُمْ ظالِمُونَ
- پس رسولى از خود ايشان بر آنان مبعوث شد كه او را تكذيب كردند ، و سپس گرفتار عذاب خدا شدند در حالى كه ستمگر بودند . » در پايان اين درس قرآن كريم شايسته است كه چند نكتهء مهم را مطرح سازيم :
الف : داستان اين شهر يا روستا كه معمولا در هر دوره از زمان تكرار پيدا مىكند ، به ما چنين الهام مىكند كه مؤمن بايد در مقابل فشارى كه گاه شديدتر از فشار بيم دادن است ايستادگى كند ، و آن فشار تحريك و اغراء است ، چه با آسايش و امنيت آزمندى نفس و شهوت آن افزايش پيدا مىكند ، و در نتيجه احتمال غافل ماندن از خدا و از حقوق ايمان آوردن به او نيز بيشتر مىشود .
/ 142 در آن حال كه عمار در معرض تهديد قريش قرار گرفت و بيشتر اصحاب پيامبر ( ص ) با او بودند و با ايمان خويش در برابر بيم دادن بزرگ ايستادگى نشان دادند ، بعضى از اصحاب پيغمبر را دنيا پس از پيروزى آنان در اسلام ، فريب داد ، و چنان در اموال مسلمانان فرورفتند كه - به گفتهء امام على ( عليه السلام ) - همچون « فرورفتن شتران در گياهان بهارى » مىنمود .
به همين سبب در آيات ( 112 و 113 ) دربارهء ضرورت رو به رو شدن با فشار فريفته شدن و به دنيا پرداختن تأكيد شده است ، و اين پس از آن است كه در آيات ( 106 - 111 ) در همين درس دربارهء مسئوليت مواجههء با ارهاب و بيم دادن جاهلى تأكيد شده بود .
ب : پروردگار مهربان ما پيامبران را در مراحل ضعف و فروافتادن تمدنها به رسالت مبعوث مىكند ، تا از انحطاط مجتمع جلوگيرى به عمل آيد ، ولى اغلب جوامع پيش از آن همراه با عوامل ديگر اين فروافتادن اجتماعى تا پايان دردناك آن پيش مىروند ، و به همين گونه رسول اين قريه مبعوث شد و چون او را تكذيب كردند