رسول اللَّه ( ص ) بدگويى كرد ، و در اين باره آيهء كريمه نازل شد كه بد گويى به رسول خدا از ترس از ايشان بوده است ، و رسول به او فرمان داد كه اگر بار ديگر گرفتارى مشابهى برايش پيش آيد / 136 باز به همين گونه عمل كند .
مَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِيمانِهِ
- هر كس كه به خدا پس از ايمان آوردنش به او كافر شود . » آيا ممكن است كسى پس از ايمان آوردن كافر شود ؟ مگر نه اين است كه ايمان معرفت و علم است ؟ و چگونه شخص ميان لحظهاى و لحظهء ديگر مىتواند از عارف بودن به جاهل بودن تحول پيدا كند ؟ ! .
آرى . . . ايمان علم است ، ولى علم تنها كافى نيست ، بلكه ايمان عنصر ديگرى دارد كه يقين است و اعتقاد قلبى و ثبات و تحمل فشارها ايمان است و وابستگى و كوشش و فداكارى .
در حديث شريف از ابو عبد اللَّه الصادق ( ع ) آمده است كه گفت : « و اما آنچه از ايمان بر قلب واجب شده ، اقرار و معرفت و عهد بستن و رضا و تسليم به آن است كه خدايى جز اللَّه ( خداى يگانه ) بىشريك وجود ندارد كه همسر و فرزندى اختيار نمىكند ، و اين كه محمد بنده و فرستادهء او است ، و اعتراف كردن به آنچه از جانب خدا آمده است از پيغمبر يا كتاب ، پس اين است آنچه خدا بر قلب از اقرار و معرفت واجب كرده است و آن عمل او است ، و گفتهء خداى عز و جل چنين است :
إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمانِ وَ لكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْراً
» . « 16 » بعضى از مردم چناناند كه به محض قرار گرفتن در معرض فشار ، از ايستار خود پايين مىآيند ، و پس از ايمان كافر مىشوند ، و بعضى ديگر بر عكس استقامت و ثبات بر ايمان نشان مىدهند ، و بعضى چنانند كه با در خدمت گرفتن تقيّه جان خود را خلاص مىكنند ، و ايمان خود را همچون عمار نجات مىدهند كه پروردگار ما دربارهء او و همانندان او گفته است :
هامش
( 16 ) - الميزان ، ج 12 ، ص 359 .