فرا مىگيرد و افزايش مىيابد . . . پس مىگويد :
وَ الْإِحْسانِ
- و بخشندگى و نيكويى كردن . » اسلام دربارهء احسان نسبت به خويشاوندان تأكيد مىكند تا نخستين ياخته در كيان و هستى اجتماعى ساخته شود .
وَ إِيتاءِ ذِي الْقُرْبى
- و بخشنده دستى به خويشاوندان . » در بعضى از نصوص اسلامى آمده است كه تفسير « ذى القربى » اهل بيت رسول عليهم افضل الصلاة و السلام است ، و « إيتاء » به معنى دادن خمس به ايشان كه در آيهء ( 41 ) از سورهء انفال آمد ، و ما اين را از سياق گفتار دربارهء گواه بودن رسول بر امت در درس سابق استنباط مىكنيم .
وَ يَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ الْبَغْيِ
- و از پرداختن به كارهاى زشت و منكر و ستمگرى نهى مىكند . » / 117 « الفحشاء » چنان كه در كتاب « المفردات » آمده : افعال بسيار زشت و قبيح است ، و از ريشهء كلمه چنان برمىآيد كه در گذشتن از حد است و با اسراف و تبذير مناسبت دارد ، و آشكار است كه اسراف اصل و ريشهء هر خطا و گناه و هر پستى و رذيلت است .
اما منكر گناهانى است كه مردمان آنها را انكار مىكنند .
ظاهرا معنى آن هر فحشايى است كه در نزد مردم قبيح و زشت باشد ، و آن از ديگر انواع فحشاء سختتر است ، در صورتى كه بغى تعدى و تجاوز كردن به حقوق مردم به صورتى آشكار است ، يا از طريق حيله و خدعه و فريب و . . . و . . .
يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ
- به شما پند مىدهد تا شايد پند گيريد . » اينها حقايقى است كه قلب آدمى فطرتا از آنها آگاه است ، و تنها نياز به كسى دارد كه آنها را به ياد او آورد و به آنها پندش دهد .
به پيمان وفا كردن نه آن را شكستن
[ 91 ] جامعهاى كه براى روابط و علاقههاى خود اساسى دارد و