« باب دوم » « در شناخت « 1 » شرع »
شرع دستورى است الهى كه به جهت بندگان فرستادهاند تا هركه قبول كند و فرمان ببرد به سعادت ابدى فايز گردد و به لذّات جاودانى برسد .
بعضى از احكام آن را واجب و لازم شمردهاند ، هركه قبول آن نكند و فرمان نبرد سزاوار عقوبت الهى گردد و محرومى از لذّات جاودانى .
و بعضى را نافله گردانيدهاند ، هر كه فرمان ببرد ثواب يابد و به درجات عاليه برسد ، و هركه فرمان نبرد عقوبتى بر او لازم نيايد .
و از جمله آنچه واجب شمردهاند : بعضى را به منزلهء ركن دين و ستون شرع قرار دادهاند . هركه فرمان نبرد از دين بيرون رود .
باز بعضى از احكام را بيانِ روشن كردهاند چنان كه كسى را در ترك آن عذرى نمىماند .
و بعضى را مبهم و مشتبه گذاشتهاند تا بندگان را در آن بيازمايند و امتحان نمايند . هر كه رعايت احتياط در آن كند ، درجات واليه در آخرت به پاداش آن به او دهند ، و هركه رعايت نكند ، از آن درجات محروم ماند ، بلكه گاه باشد كه به شومى رعايت نكردن آن از توفيق يافتنِ فرمانبرىِ واجبات نيز محروم شود .
هامش
( 1 ) - الف : « شناختن » .