مخفى نيست كه پيغمبر ما صلى الله عليه و آله و سلم كمال شفقت و مهربانى و رأفت نسبت به امّت مرحومهء خود داشتهاند تا آنكه آداب خلوت را تعليم ايشان نمودهاند ، چه جاى امور ديگر ، بنابراين هيچ عقلى باور نمىكند كه منصب خلافت نبوى كه بناى ثبات اركان ايمان و قاعدهء استوارى و استمرار مراسم بر آن است مُهمَل و مُعَطّل داشته به تعيين امّت واگذاشته باشند ، با اين اختلاف رأيها كه مردمان راست تا به حدّى كه دو كس نادر يافت مىشود كه در امرى از امور سهل با هم بسازند ، حاشا و كلّا ، با آنكه علماى معتبر اهل سنّت و راويان ثِقات آن جماعت حديث نصّ غدير خم را در نصب كردن اميرالمؤمنين عليه السلام و بيعت گرفتن از ساير صحابه به جهت آن حضرت به تفصيلى كه همه كس شنيده نقل كردهاند ، « 1 » و اين نقل دليل است هويدا بر مقتضاى عقل بصير بينا و نيز در ميان صحابه نزاع و جدال به حدّى رسيد كه به محاربه و قتال انجاميد ، اگر همهء صحابه بر حقّ مىبودند و پيغمبر خود ، خصومت ايشان به آن حدّ نمىرسيد ، و نيز مانع شدن عمر خطّاب از آوردن دوات و كاغذ به جهت آن حضرت در مرض موت ، وقتى كه خواستند تأكيد وصيّت نمايند و امر خلافت را محكم سازند تا بعد از ايشان كسى گمراه نشود ، « 2 » مشعلى است روشن براى ديدههاى بينا در شب تار حيرت بر اطّلاع بر اغراض فاسده و اهواى كاسده .
درين مشهد كه انوار تجلّى است * سخن دارم ولى ناگفته اولى است « 3 »
هامش
( 1 ) - به مجلّد نخست كتاب شريف « الغدير » تأليف علّامهء امينى رحمه الله مراجعه شود .
( 2 ) - اين ماجرا معروف به « حديث الكتف و الدواة » است .
( 3 ) - شبسترى ، گلشن راز .