بانكار و تشنيع مشغول نشود » « 1 » .
باب پانزدهم در دلالت « حال » « 2 » نفس چون از بدن مفارقت كند و شرح اصناف سعادت و شقاوت ( او ) « 3 »
چون درست « كرديم » « 4 » در فصول متقدم كه نفس « انسانى نميرد به مردن بدن ، بضرورت و را احوالى باشد در خاصّ ذات » « 5 » خويش از سعادت و شقاوت و راحت و لذت و عقاب و الم « و » « 6 » واجب « باشد اين حالها را شرح كردن » « 7 » .
هامش
( 1 ) - س آ : و اين سرهائيست از حكمت و حقيقتهائيست كه در كتب يا مرموز باشد يا خود نباشد براى آنك نه هر نفسى اين معانى در تواند يافت و چون درنيابد بانكار و تشنيع مشغول نشود و من عند اللّه التوفيق - نسخ ديگر : معانى را نيز اسرار حكمى است و حقايق اين در كتب يا مرموز باشد يا خود نباشد براى آنكه نه هر نفسى اين ادراك تواند كرد و چون ادراك نكند بانكار و تشنيع مشغول شود - ف : معانى اسرار حكمتى است و حقايق اين در كتب يا مرموز باشد يا خود نباشد براى آنكه نه هر نفس ادراك آن تواند كردن و چون ادراك نتواند كردن بانكار و به تشنيع مشغول شود .
( 2 ) - ف : بر حالت - نسخ ديگر : بر حال .
( 3 ) - ف افزوده .
( 2 ) - ف : بر حالت - نسخ ديگر : بر حال .
( 3 ) - ف افزوده .
( 4 ) - م د ل ح ف : شد .
( 5 ) - ح م د ف : مردم بفساد بدن فاسد نشود بضرورت آن را حالى باشد در ذات خاص
( 6 ) - م د ل ح ف : پس .
( 7 ) - م د ل ح : شرح اين احوال ياد كردن - ف : شرح اين احوال كردن - س آ :
است كه اين حالها را شرح دهيم .