( وى و ميان ) « 1 » آلت [ وى ] « 2 » آلتى « نيست ديگر » « 3 » ، ( و ميان وى ) « 4 » و ميان آنكه « وى عاقل » « 5 » ذات خويش است هم آلتى نيست . پس معلوم شد كه « تعقلات » « 6 » نفس عاقله « بآلت » « 7 » جسمانى نيست .
و همچنين ادراك نفس عاقله مر آلت را « از دو وجه خالى نباشد » : « 8 » ( يا بسبب وجود ذات آلت است ) « 9 » ، يا بسبب وجود [ صورتى ] « 10 » ديگر [ در ] « 11 » آلت . اگر بسبب وجود ذات صورت است ، واجب « كند » « 12 » كه ما دام [ او ] « 13 » مدرك آلت « باشد » « 14 » ، و چنين نيست « 15 » . و اگر « بسبب صورت » « 16 » ديگرست ، از دو « حال » « 17 » خالى نيست : يا « اين » « 18 »
هامش
( 1 ) - م د ح س آ افزوده - ف : او و ميان .
( 2 ) - نسخ ديگر ندارد .
( 3 ) - ف : نيست - آ ص ح م د : ديگر نيست .
( 4 ) - س ل آ ح ف افزوده .
( 5 ) - م د : او - ف عاقل .
( 6 ) - س آ : تعقل اين .
( 7 ) - م د ح آ س : بآلتى .
( 8 ) - آ س : خالى نباشد - ف : از دو وجه نبود - م د ح : از دو وجه خالى نباشد كه .
( 9 ) - ح افزوده - س آ ف : يا بسبب وجود ذات صورت آلتست .
( 10 ) - ف ندارد .
( 11 ) - ف ندارد .
( 12 ) - : ل د م ح س : كردى - آ : كرد .
( 13 ) - ل م د س آ ف ندارد .
( 14 ) - ف ح : باشد - س آ : بودى .
( 15 ) - ف : نه چنين است .
( 16 ) - ف : به صورت - ح : صورتى .
( 17 ) - ح د م آ س : وجه .
( 18 ) - د م ل ح : آن .