واقعيّت آن دو با مقايسه روشن مىشود . مؤمن همچون آدمى بينا و شنواست كه بر وفق خرد و هدايت الهى حركت مىكند حال آن كه كافر همچون كور و كر راه مىرود .
/ 43 «
مَثَلُ الْفَرِيقَيْنِ كَالْأَعْمى وَ الْأَصَمِّ وَ الْبَصِيرِ وَ السَّمِيعِ هَلْ يَسْتَوِيانِ مَثَلًا أَ فَلا تَذَكَّرُونَ
- مثل اين دو گروه كور و كر و بينا و شنواست ، آيا اين دو به مثل برابرند ، چرا پند نمىگيريد ؟ » در اين باب به بحث بيشتر نيازى نيست ، حقيقتى آشكار و شناخته شدهاى است كه مىتوان دريافت .
پير پيامبران و قوم او
[ 25 ] قرآن در ضمن مثلهاى بسيار به مقايسهء دو گروه ( مؤمن و كافر ) و فرجام كار آنان مىپردازد و حقايق ديگرى نيز بيان مىدارد كه در آغاز سوره ياد آورى كرده است .
«
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ
- و نوح را بر مردمش به پيامبرى فرستاديم گفت من براى شما بيم دهندهاى آشكارم » .
از تدبّر در اين آيه در مىيابيم كه نوح به سوى قومى كه خود از آنان بود ، فرستاده شده و اين امر در رسانيدن پيام الهى به جا و بيانگر دورى از تعصّب بود . از سوى ديگر مهمترين اصل دعوت او « بيم دادن » بود كه اثرش در دلها بيشتر است ، زيرا در فطرت آدمى دفاع از ذات و گريز از هر بلا و گرفتارى احتمالى نهاده شده و طبيعت دفاع از ذات در او قوىتر از جلب منفعت است .
[ 26 ] خلاصهء دعوت نوح و هدف رسالت او پرستش خداى يگانه و نفى شرك بود و چون بتها برانداخته مىشد ، سلطهء سياسى و اجتماعى مشركان و نيز سامان امور اقتصادى و فرهنگى و هر آنچه بر پايهء بت پرستى استوار شده بود ، از ميان مىرفت .