تا پيروز شوند .
[ 14 ] خدا به پيامبران مژده داد كه همراه با نابودى ستمكاران ، آسايش و رحمت خود را شامل حال ايشان مىكند .
/ 392
وَ لَنُسْكِنَنَّكُمُ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِهِمْ
- و شما را پس از ايشان در اين سرزمين جاى خواهيم داد . » ليكن همهء مردم به كلام الاهى كه حاكى از انذار و بشارت است باور ندارند ، تنها كسانى آن را مىپذيرند كه از خدا مىترسند و به مقام و شأن او را باور دارند و مىدانند كه براى شهادت در برابر او مىايستند ، و ادامه و استمرار پيروزى جز از راه استمرار اسباب آن يعنى ترس از خدا و شأن و عظمت او و نيز از هشدار و وعيدش ميسّر نيست .
ذلِكَ لِمَنْ خافَ مَقامِي وَ خافَ وَعِيدِ
- اين از آن كسى است كه از عظمت من و از وعدهء عذاب من بترسد . » [ 15 ] خداوند در برابر انقياد مطلقى كه پيامبران به او داشتند ، پيروزى را نصيب آنان كرد ، امّا دشمنانشان ، گمانها و آرزوها و كوششهايى كه در راه رسيدن به مقصود به جا آوردند به سبب عناد آنها همه باطل شد .
وَ اسْتَفْتَحُوا وَ خابَ كُلُّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ
- پيروزى خواستند و هر جبّار كينه توزى نوميد شد . » « تجبّر » برترى جويى و علوّ طلبى است كه قابل وصف نيست و چون كسى را « جبّار » خوانند او را ذمّ كردهاند ، زيرا كه وى علوّ را جز براى اشباع اميال برترى جويى ، به حق باشد يا به ناحق ، نخواسته است ، و « عنيد » همين معنى را دارد كه از قبول حق مدام امتناع مىكند .
[ 16 ] كيفرى كه خداوند براى عناد آنها قرار داده ، دوزخ است . در آن جا جگرهايشان از عطش مىسوزد و از آبى همچون چركى كه از زخم درمىآيد سيراب مىشوند .
مِنْ وَرائِهِ جَهَنَّمُ وَ يُسْقى مِنْ ماءٍ صَدِيدٍ
- پشت سرش جهنّم است تا