/ 342
همگى امر از آن خداست
رهنمودهايى از آيات :
در اين بخش از سورهء رعد ياد آورى مىشود كه هدايت يا ضلالت از خداست آن گاه كه آدمى آن را براى خود بخواهد ، و رسالت محمّدى ادامهء طبيعى رسالتهاى پيامبران گذشته و مكمّل و نگهبان آنهاست ، و سنن الاهى يكى است كه در هر زمانى در ميان امّتها حاكم بوده ، و چنان كه اين سنن در ميان آنها حاكم بوده ، بر اين امّت محمّد ( ص ) نيز حاكم است .
از سياق آيات مىفهميم كه كفر كافران اساسا به رسالت پيامبر نبود ، بلكه به خدا و نيز آنچه از رسالات خدا متفرّع مىشود بود . پس بايد پيامبر آن گاه كه او را تكذيب مىكنند به خدا توكّل كند ، امّا اين كه كافران خواستار نزول آياتى افزون بر آنچه فرود آمده است شدند اجابت نمىشود ، چرا كه اين امر بر ستيزه و گردن كشى آنان از حق مىافزايد ، وانگهى آيا آيهاى بزرگتر از اين قرآن وجود دارد ؟ اگر مقرّر مىشد كتابى آن اندازه عظمت مىداشت كه به وسيلهء آن كوهها به حركت در مىآمدند و مردگان سخن مىگفتند همين قرآن مىبود . بزرگترين دليل عناد ايشان اين است كه بلاها و عذابهاى بسيارى بر پيشينيان و اقوام نزديك آنان رسيد و پند نگرفتند و اگر با درخواست آيات قصد هدايت داشتند آن عذابها سبب هدايت / 343 و پندگيرى آنان مىشد . به آن اقوام مهلت داده شد چنان كه به خود آنان مهلت داديم و سرانجام چون كفر را به جاى ايمان برگزيدند ، خداوند عقوبت ايشان را به تعجيل انداخت .
در اين آيه اين پرسش شده است كه آيا خداست كه ناظر اعمال نيك و بد