[ 39 ] رابعا : يوسف به دو همتاى زندانى كه رنج و تلاش را ميان خود تقسيم كرده بودند گفت كه بيشتر جنگها و كشاكشهاى اجتماعى و اختلافات ويرانگر همانا نتيجهء شرك و بت پرستى است ، زيرا هر گروهى خدا را ترك كرده ، بت را مىپرستد و از معبودى جز معبود گروه ديگر اطاعت مىكند ، هر كدام بت سرزمين و اقليم و قبيله و حزب خود را مىپرستد و بدين سان اختلاف مىكنند .
يا صاحِبَيِ السِّجْنِ أَ أَرْبابٌ مُتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ أَمِ اللَّهُ الْواحِدُ الْقَهَّارُ
- اى دو زندانى ! آيا خدايان متعدد بهتر است يا اللَّه آن خداى يكتاى غالب بر همگان ؟ » [ 40 ] خامسا : بتهايى را كه به جز خدا مىپرستند ، واكنشى است از اوضاع و حالات انحرافى فاسد كه در درون اجتماع يا آدمى وجود دارد و قداست يا واقعيّت درستى ندارد .
بت يك سرزمين واكنشى از تنگى افق و كج انديشى و محدوديّت بينش آنجاست و از اين رو نامى است كه آدمى آن را نهاده ، نه حقيقتى كه خداوند فرستاده باشد . همچنين است بت وطنى و نژادى و شوونيست و قومى و همهء بتهاى باطل ، كه نامهاى ساختهء انسانها و واكنشى از واقعيّتى فاسدند نه تعبيرى از حقيقت .
ما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِهِ إِلَّا أَسْماءً سَمَّيْتُمُوها أَنْتُمْ وَ آباؤُكُمْ ما أَنْزَلَ اللَّهُ بِها مِنْ سُلْطانٍ
- نمىپرستيد سواى خداى يكتا ، مگر بتانى را كه خود و پدرانتان آنها را به نامهايى خواندهايد و خدا حجّتى بر اثبات آنها نازل نكرده است . » آرى ، نامها و رموزى هم هستند كه برهان و حجّت خدايى را به همراه دارند و قانون الاهى به شمار مىآيند مانند پيامبر ، خليفه ، صاحبان دانش و عدالت و همهء رياستهاى شرعى كه به اجازه و نام خدا نه به اجازه ملّت يا بت از آنها اطاعت مىشود . / 203 زيرا ولايت حق و نيز حاكميّت و سرورى و ملكوت از آن خداست . هر حكمى كه به خدا و حاكميّت او باز نگردد ، يعنى به اجازهء خدا يا به منظور اجراى حكم او نباشد باطل و نابود است .