فصل چهاردهم : چهرهء ديگر ولايت و تأثير آن در تهذيب نفوس !
تأثير گذارى اعتقاد به ولايت بر اخلاق و نفوذ آن در مسايل مربوط به تهذيب نفس ، و سير و سلوك الى اللّه ، تنها از جهت اسوه بودن اولياء اللَّه و هدايتهاى آنها از طريق گفتار و رفتار نيست ؛ بلكه به عقيدهء جمعى از بزرگان و دانشمندان ، نوعى ديگر از ولايت وجود دارد كه از شاخههاى ولايت تكوينى محسوب مىشود ، و از نفوذ معنوى مستقيم رهبران الهى ، در تربيت نفوس آماده از طريق ارتباط پيوندهاى روحانى خبر مىدهد .
توضيح اين كه : پيامبر صلى الله عليه و آله و امام معصوم عليه السلام به منزلهء قلب تپندهء جامعه انسانى هستند ؛ هر عضوى از اعضاء اين پيكر با آن قلب ارتباط بيشترى و هماهنگى افزونترى داشته باشد ، بهرهء بيشترى مىگيرد ؛ يا به منزلهء خورشيد درخشانى هستند كه اگر ابرهاى تيره و تار كبر و غرور و خود بينى و هواى نفس كنار برود ، تابش آفتاب وجود آنان به شاخسار ارواح آدميان ، سبب رشد و نموّ آنها مىگردد ، و برگ و گل و ميوه مىآورد .
در اينجا ، ولايت شكل ديگرى به خود مىگيرد ، و از دايرهء تصرّفات ظاهرى فراتر مىرود و سخن از تأثير مرموز و ناپيدايى به ميان مىآيد كه با آنچه تاكنون گفتهايم متفاوت است .
قرآن مجيد مىگويد : « يا ايُّهَا النَّبِىُّ انَّا ارْسَلْناكَ شاهِداً وَ مُّبشِّراً وَ نَّذيراً وَ داعِياً الَى اللَّهِ بِاذْنِهِ وَ سِراجاً مُنيراً ؛ اى پيغمبر ! ما تو را گواه فرستاديم و بشارت دهنده و انذار كننده ، و