« اوحينا » و « القرآن » عطف بيان از « هذا » . « ان كنت » « ان » مخفّفه از ثقيله و لام در « لمن الغافلين » براى بيان فرق ميان « ان » مخفّفه و « ان » نافيه است .
تفسير
الر
دربارهء نظير اين حروف ، در آغاز سورهء بقره سخن گفته شد .
تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْمُبِينِ
« تلك » اشاره است به آيات اين سوره و مقصود از « الكتاب المبين » ، قرآن است . قرآن بدين سبب به « المبين » توصيف شده كه آشكاركننده نبوّت محمّد صلّى اللّه عليه و إله و تجلىگاه هدايت و ارشاد است .
إِنَّا أَنْزَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ .
معناى اين آيه آشكار است و آن اينكه خداى سبحان قرآن را به زبان عرب فروفرستاد ، تا آنان رمز و عظمت آن را درك كنند ، مفاهيم آن را دريابند و بدان عمل كنند .
پرسش : چنانكه آيهء 28 از سورهء سبا مىگويد ، محمد صلّى اللّه عليه و إله براى تمام انسانها فرستاده شد و حال آنكه نزول قرآن به زبان عربى نشان مىدهد كه محمّد تنها به سوى عرب فرستاده شده ، نه به سوى ديگران . بنابراين ، چگونه مىتوان ميان اين دو آيه جمع كرد ؟
پاسخ :
اوّل : نزول قرآن به زبان عربى موجب نمىشود كه به احكام و تعاليم آن تنها عرب تكليف شده باشند ؛ زيرا قرآن و پيروانش تورات را كه بر موسى عليه السّلام و نيز انجيل را كه بر عيسى عليه السّلام فروفرستاده شد ، تصديق مىكند ، با اينكه زبان اين دو كتاب غير از زبان قرآن و باورداران به آن است .
دوم : زبان وسيله و هدف معانى مىباشد و محال است كه معانى ، همچون واژگان ، تنها به يك قوم اختصاص پيدا كند ؛ زيرا تمام انسانها به ارزشهاى انسانى ايمان دارند [ و نه يك قوم خاص ] ؛ به بيانى ديگر : زبان اقوام ، متعدّد ، امّا معانى ، ميان