اعراب
« كلّا » مفعول براى « نقصّ عليك » و تنوين ، عوض از مضاف اليه محذوف و در تقدير چنين است : « كلّ نباء نقصّ » . نيز جايز است كه « كلّ » مفعول مطلق و در تقدير :
« كلّ القصص نقص عليك » باشد . « من انباء الرّسل » متعلق به محذوف و صفت براى « كلّ » . ما « نثبّت به » « ما » در موضع نصب و بدل از « كلّ » . « بغافل » ، « باء » زايد و « غافل » خبر براى « ربّك » مىباشد .
تفسير
وَ كُلًّا نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْباءِ الرُّسُلِ ما نُثَبِّتُ بِهِ فُؤادَكَ وَ جاءَكَ فِي هذِهِ الْحَقُّ وَ مَوْعِظَةٌ وَ ذِكْرى لِلْمُؤْمِنِينَ .
« هذه » اشاره است به سوره . « ذكرى » به معناى يادآورى و عبرت گرفتن است . مقصود از تقويت قلب پيامبر صلّى اللّه عليه و إله آن است كه وى شكيبا باشد و آزار دشمنان را در راه رسالت خود و رساندن آن به مردم تحمّل كند . معناى آيه چنين است : اخبار پيامبران و اقوامشان را كه براى تو حكايت كرديم ، حق است و ترديدى در آن وجود ندارد و هدف از اين حكايت آن است كه اذيت و آزارى را كه مىبينى از تو تخفيف دهيم ؛ زيرا كسى كه مصيبت ديگران را ببيند ، مصيبت خود او در نظرش سبك مىشود و همچنين در اين داستانها ، پند و اندرز براى پندگيران و عبرت آموزان است .
شايان يادآورى است كه مورّخان پيشين به بررسى رويدادهاى سياسى و بين المللى اهميّت مىدادند و مورّخان جديد به اقتصاد ، دانش ، هنر ، ادبيات و ديگر فعاليتهاى انسان اهميّت مىدهند . امّا قرآن كريم از رويدادها ، پند و اندرزها را استنباط مىكند ، پندهايى كه انسان را به راه درست هدايت مىنمايد و سخن خداوند :
« و موعظة و ذكرى » و همچنين اين سخن او : « انّ فى ذلك لعبرة لمن يخشى » ، آشكارا